Alan Barth
Алан Бартҳ (1906−1979) ХХ асрда фуқаролик эркинликлари бўйича ихтисослашган америкалик журналист ва ёзувчи бўлиб, Тҳе Wашингтон Пост газетасида 30 йиллик муҳаррир ёзувчиси эди. У китоблари, хусусан, "Тҳе Лоялтй оф Фреэ Мен" (1951) китоби билан машҳур бўлган[1][2][3].
Ёшлиги
Алан Бартҳ Лаххаймер 1906-йил 21-октябрда Неw Ёрк шаҳрида Жейкоб ва Флора (Барт) Лаучхаймер оиласида туғилган. У фан номзоди илмий даражасини олди. 1929-йилда Ел университетини тамомлаган ва 1948 — 49-йилларда Гарвард университетида Ниэман илмий ходими бўлиб ишлаган[2].
Фаолияти

1936-йилда Барт ўзи ўсган Бомонтдаги (Техас) Бомонт корхонасида ишлади. 1938-йилда у Вашингтонга МcCлуре Неwспапер Сйндиcате учун мухбир сифатида ишга кетди. 1941-йилда Иккинчи жаҳон уруши пайтида у биринчи навбатда Ғазначиликда, кейин эса уруш маълумотлари идорасида ишлаган[2].
1943-йилда Олий суд судяси Феликс Франкфуртер, янги дилер ҳамкасби, Бартни ўша пайтдаги Тҳе Wашингтон Пост нашриётининг ношири Евгений Меерга тавсия қилди. Меер уни газета учун муҳаррир ёзувчи сифатида ишга таклиф қилди.
1950-йилларда у АҚШ сенатори Жозеф Маккартининг текширувларига қарши чиқди. 1950-йилда у Эрл Браудернинг (АҚШ Коммунистик партиясининг собиқ раҳбари) Маккарти Конгрессининг тергов қўмитаси томонидан „исмлари кўрсатилган айрим шахсларни аниқлаш ва қоралашдан бош тортгани учун“ спектаклини ҳимоя қилди. Ўша пайтга келиб, "Пост " „коммунистик тарафдор“ сифатида танқид остига олинган эди[1][3][4].
Бартҳ шунингдек, Тҳе Неw Ёрк Тимес журнали ва Боок Ревиэw нашрларига ўз ҳиссасини қўшган[2].
У 1972-йилда нафақага чиқди[1].
Ҳаёти

Бартҳ 1939-йил 1-июлда Адриэнне Маерга уйланди. Уларнинг икки фарзанди бор эди[1].
У фуқаролик ҳуқуқлари ва қурол назорати тарафдори эди[1].
Америка фуқаролик эркинликлари иттифоқидан Жозеф Рауҳ унинг яқин дўст эди[1].
У 1979-йил 20-ноябрда Вашингтондаги Ветеранлар маъмурияти касалхонасида саратон касаллигидан 73 ёшида вафот этди[1][2].
Мероси
Бартҳ Wашингтон Постнинг йўналишини консервативдан либералга ва фуқаролик эркинликларига бағишланган институтга ўзгартиришга ёрдам берди. Девид Халберстам Бартҳни „кўпчилик ақлли одамлардан кўра кўпроқ иштиёқли ва кўпчилик эҳтиросли одамлардан кўра кўпроқ ақлли“ деб таърифлаган[4].
Ишлари
Унинг энг машҳур китоби, эҳтимол, ўлимидан кейин нашр этилган "Озод одамларнинг ҳуқуқлари: фуқаролик эркинликлари бўйича муҳим қўлланма", унинг мақолалари, таҳририятлари, нутқлари ва бошқа материаллар тўпламидир. 1951-йилда у "Озод одамларнинг садоқати" китоби учун Ҳиллман мукофотига сазовор бўлди[5]. У 1952-йилда Америка санъат ва фанлар академиясининг аъзоси этиб сайланган[6]. АҚШ ҳукумати кейинчалик уни умумий китоб жавонларидан олиб ташлади[2].
Китоблари
- Тҳе Ригҳц оф Фреэ Мен: Ан Эссентиал Гуиде то Cивил Либертиэс (1984)
- Пропҳец wитҳ Ҳонор: Греат Диссенц анд Греат Диссентерс ин тҳе Супреме Cоурт (1974)
- Пресидентиал Импеачмент (1974)
- Говернмент бй инвестигатион (1973)
- Тҳе Ҳеритаге оф Либертй (1965)
- Лаw Энфорcемент версус тҳе Лаw (1963)
- Тҳе Приcе оф Либертй (1961)
- Wҳен Cонгресс инвестигатес (1955)
- Тҳе Лоялтй оф Фреэ Мен (1951) wитҳ фореwорд бй Зечариаҳ Чафеэ
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Ҳаилей, Жеан Р.. „Алан Бартҳ, Ретиред Пост Wритер, Диэс“. Wашингтон Пост (1979-йил 21-ноябр). Қаралди: 2017-йил 3-октябр.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Паcе, Эриc. „Алан Бартҳ, Эдиториал Wритер, Диэс; Чампионед Cивил Либертиэс Cаусес“. Тҳе Неw Ёрк Тимес (1979-йил 21-ноябр). Қаралди: 2017-йил 3-октябр.
- ↑ 3,0 3,1 „Алан Бартҳ“. Wашингтон Пост (1979-йил 21-ноябр). Қаралди: 2017-йил 3-октябр.
- ↑ 4,0 4,1 Ҳалберстам, Давид. Тҳе Поwерс Тҳат Бе. Опен Роад Медиа, 2012 — 344–348-бет. ИСБН 9781453286098.
- ↑ „Тҳе Ҳиллман Призе Превиоус Ҳонореэс“ 12. Тҳе Сйдней Ҳиллман Фоундатион. Қаралди: 2015-йил 21-май.
- ↑ „Боок оф Мемберс, 1780-2010: Чаптер Б“. Америcан Аcадемй оф Арц анд Сcиэнcес. Қаралди: 2011-йил 17-май.