Александр Илларионович Ткачев (6-август 1907-йил Оренбург — 10-март Денов, Сурхондарё) — Улуғ Ватан уруши қатнашчиси. Катта сержант бўлган пайтда 1-даражали „Шон-шараф“ ордени билан тақдирланган.

Александр Илларионович Ткачев
Таваллуди 6-август 1907-йил
Оренбург
Вафоти 10-март 1976-йил
Денов, Сурхондарё вилояти, ЎзССР
Фуқаролиги SSSR bayrogʻi СССР
Хизматдаги йиллари 1943—1945
Унвони
Жанг/уруш иккинчи жаҳон уруши
Мукофотлари 1-darajali Shuhrat ordeni 2-darajali Shuhrat ordeni 3-darajali Shuhrat ordeni „Jasorat uchun“ medali (SSSR)

Таржимаи ҳоли

Александр Илларионович Ткачев 1907-йил 6 (19)-августда Оренбург вилояти, Ново-Троицкое қишлоғида дунёга келган. 1929—1931-йилларда Қизил Армия сафида хизмат қилган. 1938-йилда Тошкентдаги бухгалтерлик курсларини тамомлаб, Термиз шаҳридаги дарё портида ишлаган.

Улуғ Ватан уруши

Нижний Тагил РВК томонидан 1944-йилда Улуғ Ватан урушига чақирилган. Александр Ткачев учта „Шон-шараф“ ордени, Қизил Юлдуз ордени ва „Жасорат учун“ медали билан тақдирланган.

1944-йилда 23-июлда 1-Украина фронти 172-ўқчи дивизиясининг буйруғи билан №: 63/н 368-алоҳида армия жазо компаниясининг котиби, катта сержант Ткачев душманнинг пулемёт ўқлари остида жанг майдонига ўқ-дориларни етказиб берганлиги учун „Жасорат учун“ медали билан мукофотланган[1].

1944-йил 30-сентябрда 1-Украина фронти 13-армияси Қуролли Кучларининг буйруғи билан №: 259/н, 368-алоҳида армия жазо компанияси бўлими командири, катта сержант Ткачев 1944-йил 17-июлдан 22-июлгача бўлган жангларда душманнинг 11 та аскарини ва 1 та офицерини граната билан йўқ қилгани учун „Шон-шараф“ ордени билан тақдирланган[2].

1944-йил 19-октябрдаги буйруғи билан №: 49/н 368-алоҳида армия жазо отряди бошлиғи, катта сержант Ткачев 1944-йил 14-сентябрда биринчи бўлиб душман тарафга ўтиб, уларнинг ўт отишига тўсқинлик қилиб ўз автоматининг ўқлари билан душманни қўлга олганлиги учун 3-даражали „Шон-шараф“ ордени билан мукофотланган[3].

1944-йилдан КПСС (б) аъзоси этиб тайинланган.

1945-йил 14-мартда 1-Украина фронтининг 13-армияси Қуролли Кучларининг буйруғи билан № 77/н, 395-Таман ўқчи дивизиясининг 368-алоҳида армия жазо отряди командири, катта сержант Ткачев ўз бўлинмаси кучлари билан 4 та хонадондан душманни қўлга олгани, 8 та ҳужумни қайтаргани ва шу билан бирга 28 та аскарни йўқ қилгани учун 2-даражали „Шон-шараф“ ордени билан тақдирланган[4].

1945-йил 29-апрелда 395-ўқчилар дивизиясининг буйруғи билан №: 20/н 395-Таман ўқчи дивизиясининг 368-алоҳида армия отрядининг командири, катта сержант Ткачев жанг пайтида душманни граната билан йўқ қилиб биринчи бўлиб улар тарафга ўтиб автомат ўқи билан 13 та немис аскари ва 1 та зобитини йўқ қилиб 6 та немис қабиласи аскарини асирга олгани учун Қизил Юлдуз ордени билан мукофотланган[5].

Урушдан кейин

1945-йил октябр ойида урушдан кейин Ткачев Ўзбекистоннинг Денов шаҳридаги „Селхозкимё“да бош ҳисобчи бўлиб ишлаган. 1976-йил 10-мартда Сурхондарё вилояти Денов туманида вафот этган.

Манбалар

  1. ↑ „Память народа :: Документ о награде :: Ткачёв Александр Илларионович, Медаль «За отвагу»“. памят-народа.ру. 2016-йил 16-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2016-йил 7-июл.
  2. ↑ „Память народа :: Документ о награде :: Ткачёв Александр Илларионович, Орден Славы ИИИ степени“. памят-народа.ру. 2016-йил 16-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2016-йил 7-июл.
  3. ↑ „Память народа :: Документ о награде :: Ткачёв Александр Илларионович, Орден Славы ИИИ степени“. памят-народа.ру. 2016-йил 16-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2016-йил 7-июл.
  4. ↑ „Память народа :: Документ о награде :: Ткачёв Александр Илларионович, Орден Славы ИИ степени“. памят-народа.ру. 2016-йил 16-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2016-йил 7-июл.
  5. ↑ „Память народа :: Документ о награде :: Ткачёв Александр Илларионович, Орден Красной Звезды“. памят-народа.ру. 2016-йил 16-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2016-йил 7-июл.