Alizarin
Ализарин, 1,2-дигидрооксиантра-хинон, СИН8О4 – зарғалдоқ-қизил кристалл. Мол. м. 240,20. Суюқланиш температураси 290°, қайнаш температураси 430°. Сувда ёмон, этил спиртда ўртача эрийди; бензол, сирка кислота, ишқорларда яхши эрийди. Ализарин рўян ўсимлиги (Рубиа тинcториум) илдизида глюкозид ҳолда учрайди. Биринчи марта 1869 йилда немис кимёгарлари К. Гребе ва К. Т. Либерман томонидан синтез қилинган. Саноатда синтетик „Ализарин 323“ ишлатилади. Ализарин кўп валентли металлар (мас, алюминий) билан рангли тузлар ҳосил қилади. Ализарин аналитик кимёда кўп металларнинг ионларини аниқлашда, баъзи бўёқларни синтез қилишда ярим маҳсулот сифатида ишлатилади; унинг алюминийли локи бадиий бўёқлар тайёрлашда ва полиграфияда қўлланади[1].
Манбалар
- ↑ Файл:Натионал Энcйcлопедиа оф Узбекистан лого.пнг „Ализарин“, Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (А-ҳарфи). Тошкент: „Ўзбекистон миллий энсиклопедияси“ Давлат илмий нашриёти, 2000–2006-йиллар.
Адабиётлар
- ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил
| Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |