Bunos
Бунос (қадимги юнонча: Βουνός), шунингдек, Бун — қадимги юнон афсоналаридаги қаҳрамонлардан бири. Гермес ва Алкидамей ўғли. Коринфнинг афсонавий қироли.
Қадимги юнон ёзувчиси Паусаниас коринфлик Эумелнинг бизгача етиб келмаган асарига (милоддан аввалги ВИИИ аср) таянган ҳолда шундай ёзади: Ҳелиос Асопия мамлакатини бир ўғли Алоэга, Эфирни бошқа ўғли Ээтга берган. Ээт Колхлар ерига борганида подшоҳликнинг бир қисмини Буносга тақдим этади. Бу ҳолатда, Гермеснинг ўғли вақтинчалик ҳукмдор бўлади. Чунки у қонуний қирол йўқлигида қиролликни Ээт ёки меросхўрларига сақлаш мажбуриятини зиммасига олганди. Бунос вафот этгач, Эфир ёки Этҳереа ерлари (кейинчалик, Коринф ва шаҳар атрофидаги ҳудудлар билан уйғунлашиб кетган) Алоеянинг ўғли Эпопеус[1][2][3]га ўтган.
Қадим даврларда Коринфдан Акрокоринфга борадиган йўл бўйидаги тепаликда Ҳера Бунаи ибодатхонаси бўлган. Афсоналарга кўра, уни Бунос ўзининг вақтинчалик ҳукмронлиги даврида қурдирган[1].
Қадимшунослар „тепалик“, „уюм“ маъноларини англатувчи „Βουνός“ сўзи Ер худоси сифатида билинган Гермесга ишора қилади, деган таҳминларни илгари сурдилар. Шу маънода бу номни „тоғ хўжайини“ сифатида ҳам қабул қилиш мумкин[2][3][4]
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 Павсаний 1996.
- ↑ 2,0 2,1 Wилисч & 1884—1890.
- ↑ 3,0 3,1 Эсчер 1897.
- ↑ Бунос // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Адабиётлар
- Павсаний. Описание Эллады. СПб.: Алетейя, 1996. ИСБН 5-89329-006-2.
- Эсчер. Бунос // Паулйс Реаленcйcлопäдиэ дер cлассисчен Алтертумсwиссенсчафт. — 1897. — Бд. ИИИ, 1. — Кол. 1053.
- Wилисч „Бунос“, . Аусфüҳрличес Лехикон дер гриэчисчен унд рöмисчен Мйтҳологиэ. Леипзиг: Друcк унд Верлаг вон Б. Г. Теубнер, 1884—1890.
 | Бу мақола бирорта туркумга қўшилмаган. Илтимос, мақолага алоқадор туркумлар қўшиб ёрдам қилинг. (Апрел 2024) |