Enos

Энос (қадимги ивритча: אֱנוֹשׁ בן שת‬ энош‎ бен шет) — Эски Аҳд қаҳрамони, Сет ўғли, Кайнаннинг отаси; Одам Атодан бошлаб учинчи патриарх.

Исмларнинг ёзилиши

Энос ва Анош ёзишдан ташқари, имлолари ҳам мавжуд:

• Энос
• Анош

Изоҳлар

Юбилейлар китобида, Энос (Энос) нинг хотини Ноам номи тилга олинади.

Мхитар Айриванеци Энос Ноэнанинг хотини ҳақида гапиради.

Яҳудийликда

Аксарият яҳудий шарҳловчилари, (айниқса, Маймонидларнинг Мишне Торадаги шарҳини таъкидлаш керак) Энос Раббийнинг исми эканлиги эмас, балки Энос авлодида одамлар дастлаб бутпарастлик билан шуғулланганлиги (яъни улар бирор нарсани Раббий номи билан чақирган) деган фикрга қўшиладилар. Бу бутпарастлик, ҳақиқий Худони билмаган одамларнинг кейинги ўзгаришидан фарқли эди. Энос авлодида Илоҳий мавжудлиги инкор этилмайди, лекин Раббийга хизмат қилувчи мавжудотлар Унинг кучининг бир қисмига эга эканлигини ҳам инкор этилмайди. Энос авлоди одамларининг хатоси шундаки, улар бу мавжудотлар алоҳида топинишга лойиқ деб қарор қилишди, чунки улар ўзларида илоҳий кучнинг бир қисмини олиб юрар эдилар.

Христианликда

Бу жойнинг бошқача кўриниши, Владимир Мартйновнинг „Литургик қўшиқчилик тарихи“ китобида қайд этилган: „Муқаддас Ёзувларга кўра Энос даврида бошланган Раббийнинг исмини чақириш, баъзи оталар жамоат хизматининг бошланиши деб тушунилади, бошқалари эса Худони ички жамланган зикрнинг бошланиши ёки юракнинг ақлли фарёди сифатида деб тушунилади. Иккала ҳолатда ҳам диққатни дунёвий ва дунёвий нарсалардан чалғитиб, самовий ва илоҳий нарсаларга қаратиш керак“.

Бу тушунтириш Инжилда А.П. Лопухин томонидан тасдиқланган:

Таржимада " Малелеил " сўзи „Худога ҳамду санолар, шон-шарафлар“ ёки „Уни улуғланг“ деган маънони англатади. Бу Худога хизмат қилишнинг биринчи ташкилотчиси Эноснинг ўғли Кайнан даврида диний манфаатларнинг гуллаб-яшнаганидан далолат беради, бунда дунёнинг Яратувчиси ва Қутқарувчисининг тантанали равишда чақирилиши ва улуғланиши муҳим ўрин эгаллаган. инсоният.

Броcкҳаус ва Эфрон энциклопедик луғатида ҳам шундай дейилган: "Ибронийчада бу исм заиф, заиф деган маънони англатади; унинг ташувчиси икки авлоднинг — Сетитлар ва Кайнларнинг тўлиқ ажралиш пайтини билдиради. Иккинчиси ўз кучидан ғурурланиб, ўзини бутунлай моддий маданиятга бағишлаган бўлса, биринчилар бутун умидларини Худога боғлаб, тўғри топинишни жорий қилдилар. Ўша пайтдан бошлаб Сефитлар Худонинг ўғиллари деб атала бошланди, аксинча, Каинликлардан фарқли ўлароқ, инсон ўғиллари.