Gamilkar Barka
Гамилкар Барка (милоддан аввалги 228-йилда вафот этган) – карфагенлик саркарда ва давлат арбоби. Ганнибал, Гасдрубал ва Магон Баркалар, Гамилкар Барканинг фарзандлари.
| Гамилкар Барка | |
|---|---|
|
| |
| Тахаллус(лар)и | Барка (чақмоқ) |
| Таваллуди |
милоддан авалги 275-йил Карфаген |
| Вафоти |
милоддан авалги 228-йил Испания |
| Фуқаролиги | Карфаген |
| Болалари | Ганнибал, Гасдрубал Барка |
Гамилкар милоддан аввалги 247–241-йилларда бўлиб ўтган Биринчи Пуни уруши даврида Сицилияда ҳарбий ҳаракатларга бошчилик қилган, бироқ урушда бурилиш ясай олмаган. Милоддан аввалги 241-йилда Рим билан тинчлик шартномасини тузиб, Карфагеннинг ҳарбий салоҳиятини сақлаб қолишга муваффақ бўлган. Милоддан аввалги 240–238-йилларда ёлланма аскарлар қўзғолонини бостиришга раҳбарлик қилган, сўнг Африканинг Карфаген ҳудуди соҳилларида назоратни тиклаган. Милоддан аввалги 237-йилда Испанияга қўшин туширган. Тўққиз йиллик урушлар давомида у ушбу мамлакатнинг катта қисмини забт этган ва бу ҳудудда деярли чекланмаган ҳокимиятни ўз қўлига олган. Милоддан аввалги 228-йилда иберлар билан жангда ҳалок бўлган.
Гамилкар Римнинг муросасиз душмани ҳисобланган ва бу душманлик, унинг ўғиллари ҳукмронлиги даврларида ҳам давом этган. Уларнинг каттаси – Ганнибал – Иккинчи Пуни урушини бошлаб, римликларга бир қатор оғир мағлубиятлар етказган.
Исм этимологияси
Гамилкар исми финикия тилида унли ҳарфларсиз – Ḥмлқрт шаклида ёзилган. Бу Мелкартнинг акаси маъносини англатувчи Финикияда кенг тарқалган исм. Барка лақаби финикийча брқ ёки барақ сўзидан келиб чиққан бўлиб, „чақмоқ“ дегани ва шу боис эллинлар дунёсида кенг тарқалган Керавн лақабига тўғри келади. Эҳтимол, Гамилкар бу лақабни Биринчи Пуни уруши пайтидаги тактикаси учун олгандир[1]. Бошқа бир қарашга кўра эса, бу лақаб у мансуб бўлган уруғга хос бўлган[2].
Яна қаранг
Манбалар
- ↑ Габриэль Р. 2012, С.20.
- ↑ Родионов Е. 2005, С.124.
Адабиётлар
- Бирламчи манбалар
- Аппиан Александрийский. Римская история. СПб.: Алетейя, 2004. ИСБН 5-89329-676-1.
- Валерий Максим. Андоза:Нп5. СПб.: Издательство СПбГУ, 2007. ИСБН 978-5-288-04267-6.
- Диодор Сицилийский. „Историческая библиотека“. Сайт «Симпосий». Қаралди: 2015-йил 18-сентябр.
- Иоанн Зонара. Эпитоме ҳисториарум. Леипзиг: Леипзаэ, 1869.
- Корнелий Непот. „О великих иноземных полководцах“. Гамилькар. Сайт «История Древнего Рима». Қаралди: 2015-йил 18-сентябр.
- Тит Ливий. История Рима от основания города. М.: Наука, 1991. ИСБН 5-02-008951-6.
- Павел Орозий. История против язычников. СПб.: Издательство Олега Абышко, 2004. ИСБН 5-7435-0214-5.
- Полибий. Всеобщая история. М.: АСТ, 1994 — 768-бет. ИСБН 5-02-028227-8.
- Марк Туллий Цицерон „Об обязанностях“, . О государстве. О законах. О старости. О дружбе. Об обязанностях. Речи. Письма. М.: Мысль, 1999. ИСБН 5-244-00917-6.
- Юстин. Эпитома сочинения Помпея Трога. СПб.: Издательство СПбГУ, 2005. ИСБН 5-288-03708-6.
- Иккиламчи манбалар
- Буриан Ж.. Ҳаннибал, Праҳа, 1967. ИСБН 510-21-8.5.
- Сеиберт Ж.. Ҳаннибал, Дармстадт, 1993. ИСБН 3-534-12029-9.
- Габриэль Р.. Ганнибал. Военная биография величайшего врага Рима, Мемориалис. М.: Центрполиграф, 2012. ИСБН 978-5-227-03130-3.
- Кораблёв И.. Ганнибал. М.: Наука, 1981.
- Лансель С.. Ганнибал, Жизнь замечательных людей. М.: Молодая гвардия, 2002. ИСБН 5-235-02483-4.
- Мишулин А.. Античная Испания. М.: Издательство АН СССР, 1959.
- Родионов Е.. Пунические войны. СПб.: СПбГУ, 2005. ИСБН 5-288-03650-0.
- Циркин Ю.. История древней Испании. СПб.: СПбГУ, 2011. ИСБН 978-5-8465-1009-8.
