Геофиллар (юнонча: γέω – ер; юнонча: φιλία – севги) (лотинча: Андоза:Без курсива лабиоподларнинг энг хилма-хил туркумларидан бири бўлиб, уларнинг сони 1200 дан ортиқ. Антенналари 14 сегментли. Аксарият вакиллар узунлиги 5 см дан ошмайди[1].Танаси лента шаклида, одатда сариқдан жигарранггача. Оёқларнинг жуфтлари сони 27 дан 191 гача ўзгариб туради. 1 дан 22 см гача бўлган ўлчамлар [2] . Бу тартиб ер остида яшовчи қирғоқлардан иборат. Улар кўпинча 70 см чуқурликда қазишлари мумкин. Геофиллар ер ости йиртқичлари бўлиб, кичик омургасıзлар билан озиқланади: оқадилар дан қуртларга қадар. Бербер геофилининг нурида ёрқин турлар китоб ҳатто ўқилиши мумкин. Буюртма қабул қилинган таксономик ҳажмга қараб 13-16 оилани ўз ичига олади [3] . Фотоалбом геофилларининг энг қадимги топилмалари Германиянинг юқори юра конларидан келган [4] .

  1. ↑ Жизн животних. Том 3. Членистоногиэ: трилобити, хелицеровиэ, трахейнодишащиэ. Онихофори / под ред. М. С. Гилярова, Ф. Н. Правдина, гл. ред. В. Е. Соколов. – 2-э изд. – Андоза:М.: Просвещэниэ, 1984. – С. 117. – 463 с.
  2. ↑ . 
  3. ↑ Минелли, Алессандро. «Cласс Чилопода, Cласс Сймпҳйла анд Cласс Пауропода». — Ин: Зҳанг, З.-Қ. (Эд.) «Анимал биодиверситй: Ан оутлине оф ҳигҳер-левел cлассифиcатион анд сурвей оф тахономиc ричнесс». (эн) // Зоотаха. — Магнолиа Пресс, 2011. — Вол. 3148. — П. 157—158.
  4. ↑ Wиллиам А. Шеар, Грегорй Д. Эдгеcомбе. Тҳе геологиcал реcорд анд пҳйлогенй оф тҳе Мйриапода // Артҳропод Струcтуре & Девелопмент. — 2010-3. — Т. 39, вып. 2—3. — С. 174–190. — ИССН 1873-5495. — ДОИ:10.1016/ж.асд.2009.11.002. Архивировано 26 июл 2019 года.