Georgiy Grigoryev
Георгий Василевич Григорев (1898-йил[1], Самарқанд[1] – 1941-йил 27-декабр[1], Ленинград[1]) – совет археологи[2], Ўрта Осиё бўйича мутахассис[1].
| Георгий Григорев | |
|---|---|
| Таваллуди |
1898-йил |
| Вафоти |
27-декабр 1941-йил (43 ёшда) Ленинград, РСФСР, СССР |
| Фуқаролиги |
|
| Таълими | Санкт-Петербург давлат университети |
| Касби | Археолог |
Биографияси
1898-йилда Самарқандда туғилган[1].
1917-йилда Самарқанд эркаклар гимназиясини тамомлаган. Туркистон Шарқ институти (ТВИ, 1922—1923), Ўрта Осиё давлат университети (САГУ, 1927—1928), Ленинград давлат университети (ЛГУ, 1928—1930)да таҳсил олган. Ленинград давлат университетининг археология ва музейшунослик факултетини тамомлаган[1].
1929-йилдан – Давлат моддий маданият тарихи академияси (ГАИМК) илмий ходими. 1931-йил март ойидан бошлаб у Россия музейининг этнография бўлимида ўриндошлик асосида ишлаган[1].
У С. Н. Биковский, Ф. В. Кипарисов ва А. Г. Пригожин бошчилигидаги ГАИМКда норозиликка қарши намойишларида қатнашган. Г. В. Григоревнинг „Маданий ўсимликларнинг келиб чиқиш марказлари масаласи тўғрисида“ рисоласи (1932)[3]машҳур[1][4][5]. Ушбу рисола нашр этилгандан сўнг Вавиловнинг хориждаги экспедициялари билан саёҳатлари тўхтатилган[5].
ГАИМКда „Покровский мактаби“ мағлубиятидан сўнг (1936-йил 16-августда Ф. В. Кипарисов ҳибсга олинган)[1].
1934—1937-йилларда Қовунчи-тепа манзилгоҳида қазишма ишларини олиб бориб, Қовунчи маданиятини кашф этган[6].
1936—1940-йилларда Тали-Барзуда[1] қазишма ишлари олиб борилган[7]. Г. В. Григорев Тали-Барзу манзилгоҳини (Самарқанддан 6 км жанубда[7]) ўрганиш чоғида, милоддан аввалги ИИ-И асрлар ҳақида маълумотлар топган[8].
1941-йил 8-сентябр[9] Ленинград блокадаси бошланган кунда у номзодлик диссертациясини ҳимоя қилган.
1941-йил кузида Георгий бошқа археологлар билан биргаликда хандақ қазишга юборилган. 7-ноябр куни у мағлубиятда айбланиб ҳибсга олинган. 58-10, РСФСР Жиноят кодексининг 2-қисми („Советларга қарши ташвиқот“). Мудофаа истеҳкомларини қуришда иштирок этаётганида шундай иборани айтган: „Буларнинг барчаси беҳуда, тез орада ҳаммамиз очликдан ўламиз“. У 27-декабрда Ленинград вилоятидаги НКВДнинг ички қамоқхонасида вафот этган (Ленинград, Воинова кўчаси, 25). Қамоқхона шифокори чарчоқ туфайли юрак фалажи ташхисини қўйган. Айбланувчининг вафотидан кейин иш юритиш тугатилди. Денонсация муаллифи Евгений Юриевич Кричевский (1910—1942) Г. В. Григоревнинг ҳамкасби бўлиб, блокадада вафот этган[10]. Урушдан кейин расман Г. В. Григориев блокада қурбонлари қаторига киритилган[9]. Унинг бир қанча асарлари вафотидан кейин ҳамкасблари томонидан нашр этилган.
Манбалар
- ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Люди и судьбы : Биобиблиографический словарь востоковедов-жертв политического террора в советский период (1917-1991).
- ↑ „Фонд 13. Григорьев Георгий Васильевич (1898–1941), археолог, сотрудник Института истории материальной культуры АН СССР“. Институт истории материальной культуры РАН. 2022-йил 26-сентябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 26-сентябр.
- ↑ Григорьев 1932.
- ↑ Николай Вавилов.
- ↑ 5,0 5,1 Исторические записки : научные труды исторического факультета ВГУ. Вып. 15.
- ↑ Георгий Григорев ин тҳе Греат Совиэт Энcйcлопедиа, 1969–1978 (Руссиан)
- ↑ 7,0 7,1 Георгий Григорев ин тҳе Греат Совиэт Энcйcлопедиа, 1969–1978 (Руссиан)
- ↑ История таджикского народа. Москва: Изд-во вост. лит., 1963.
- ↑ 9,0 9,1 Григорьев 1946.
- ↑ „Кричевский Евгений Юрьевич“. Биографика СПбГУ. Санкт-Петербургский государственный университет. 2022-йил 26-сентябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 26-сентябр.