Guiro
Гуиро (испанча: гüиро) — Лотин Америкасининг мусиқа асбоби бўлиб, дастлаб Куба ва Пуэрто-Рикода „игуэро“ номи билан танилган, горлянка дарахти меваларидан ясалган (испанча: ҳигüэро, лат. Cресcентиа cужете)[1][2], сиртки қисмида яралар билан. Замонавий гуирос кўпинча тирқишли металл найча ёки ёғоч гофрировка қилинган тахта шаклида бўлади. Гуиро мусиқачиси (одатда қўшиқчи) уни Поа қирғичи (пуа) билан бошқаради, характерли чиройли овозни чиқаради. „Гуиро“ сўзи Антил оролларида яшайдиган таино ҳиндулари тилидан Европа мустамлакасига қадар келади. Замонавий гуиро турли хил материаллардан тайёрланади: горлянка дарахти меваларидан, горлянка (Оддий лагенарея), ёғоч, пластмасса ва металлдан.
Анъанага кўра, Меренгуэ тез-тез ўткир овозга эга бўлган металл гуиро, салса ва ча-ча — ча-ёғоч ёки анъанавий игуэрўдан тайёрланган. Гиронинг бошқа номлари — калабасо (cалабазо), ралядера(ралладера) ва раскадор(расcадор)[3].
Манбалар
Адабиётлар
- Дмитриев Г.П. „Гуиро, реко-реко, сапо“, . Ударные инструменты. М.: Советский композитор, 1991 — 27—28-бет.