Ҳамдан Қармат ибн ал-Аш’ас (арабча: حمدان قرمط بن الأشعث‎‎; милодий 874 – 899-йил) исмоилизмнинг қармат тариқатининг асосчиси. Дастлаб Қуйи Ироқдаги бош исмоилий миссионер (дāī), 899-йилда Саъид ибн ал-Ҳусайн (бўлажак биринчи Фотимий халифаси томонидан қўлга олингандан кейин Саламиядаги ҳаракат раҳбарлари билан жанжаллашган. Сабаби унинг издошлари бу ҳаракатдан ажралиб чиқишган. Кейинчалик Ҳамдан ғойиб бўлган, аммо унинг издошлари бир неча ўн йиллар давомида Сурия чўли ва ал-Баҳрайнда ўз тариқатларини ривожлантиришган.

Ҳамдан Қармат ибн ал-Аш'ат
حمدان قرمط بن الأشعث
Шахсий маълумотлар
Вафоти 899 ёки кейинроқ
Дини Шиалик
Мазҳаб Исмоилизм
Диний оқими Қарматлар

Ҳаёти

Ҳамданнинг ёшлиги ҳақида маълумотлар мавжуд эмас, фақатгина у Куфанинг шарқидаги Фурат Бадақла туманидаги ал-Дур қишлоғида вояга етгани маълум[1][2]. У ҳўкиз ҳайдаб, юк ташиш билан шуғулланган. Ҳамдан миссионер (дāī) ал-Ҳусайн ал-Аҳвазий томонидан исмоилийлик таълимотига ўтиши билан ҳаётида ўзгаришлар бўла бошлаган[1]. Унинг ҳаёти ҳақидаги ўрта аср манбаларига кўра, бу воқеа ҳижрий 261 (милодий 874/875) ёки 264 (милодий 877/878) йилда ёки шу йиллар атрофида содир бўлган[1][2].

Унинг „Қармат“ фамилияси оромий тилидан олинган бўлиши мумкин. Манбаларда унинг турли шакл ва маънолари қайд этилган. Жумладан, ат-Табарийнинг ёзишича, унинг исми Кармīтаҳ, „қизил кўзли“; ан-Навбахтий ва Низом ал-Мулк қўлёзмаларига кўра, кичик Қармāṭūя, бошқа олимлар талқинида исмнинг „оёқлари калта“ деган маънони англатишини тахмин қилинган[1][3]. Анъанага кўра, Ҳамданнинг издошлари унинг шарафига „Қармат одамлари“ – „Қарāмиṭа“ (якка Қармаṭī) деб номланган[1][4]. Бироқ, 873/874-йилларда вафот этган ўн икки шиа олимидан бири ал-Фадл ибн Шадхон „қарматий“ таълимотларини рад этган. Демак, Ҳамдан ё манбаларда қайд этилган вақтдан бир неча йил олдин фаоллашган, ёки ўз фамилиясини мазҳабдан олган[4][5].

ИХ аср охиридаги Ироқ харитаси

Манбалар

Адабиётлар