Haras
| Ҳарас الحرس | |
|---|---|
| Фаол | 660–1250-йиллар |
| Кимга қарам | Халифалик |
| Тармоқлар | Халифалик армияси |
| Тип | Шахсий қўриқчилар |
| Рол | Халифаларнинг шахсий қўриқчилари. Ҳарас а’золари халифани ҳатто шахсий учрашувлар, тунда ва масжиддаги намоз вақтида ҳам қўриқлаганликлари билан танилган |
| Ҳажм | ҳар хил |
| Қурол-аслаҳа | Найза ёки қисқа найза (ҳираб), темир таёқ ёки тўқмоқ (умуд), қамчи, қилич, занжир |
Ҳарас (арабча: الحرس) Умавийлар ва Аббосийлар даврида халифанинг шахсий қўриқчилар бўлинмаси[1]. Ҳараслар Кордова амирлигида ҳам ташкил этилган[2].
Пайғамбар Муҳаммад даврида
Ҳарас биринчи марта ислом пайғамбари Муҳаммад даврида тасвирланган бўлиб, ўша пайтда бир қанча кучли мусулмон кишилар, масалан, Абу Бакр, Саъд ибн Абу Ваққос, Саъд ибн Муоз, Жаквон ибн ал-Қайс, Зубайр ибн ал-Аввом, Билол ибн Рабоҳ, Аббод ибн Бишр ва Абу Айюб ал-Ансорийлар пайғамбарнинг шахсий ҳараси сифатида хизмат қилган[3][4][5].
Рашидун халифалиги даврида
Абу Бакр мусулмон оламида илк халифа сифатида тахтга кўтарилган ва Ридда урушлари бошланганда, Али ибн Абу Толиб, Саъд ибн Абу Ваққос ва Зубайр ибн ал-Аввом бошчилигидаги қўл остидаги Ҳарас ва аш-Шурта бўлинмалари Мадинага ҳужум қилган исёнчиларга қарши Зу Қисса жангида қатнашган ва кейинчалик исёнчиларни Думат ал-Жандалга қадар қувиб борган[6][7][8][9][10]. Халифа ушбу бўлинмадан фойдаланишга мажбур бўлган, чунки халифаликнинг асосий қўшини Усома ибн Зайд бошчилигида Балқа юриши билан банд бўлган[8][10][9][6].
Манбалар
- ↑ Перлман 2015.
- ↑ Wолф 2014.
- ↑ Журиянто. „Саҳабат янг Менжади Пенгаwал дан Пенжага Расулуллаҳ далам Пеперанган“. Бинcанг Сяриаҳ (2020). Қаралди: 2021-йил 1-декабр.
- ↑ Жолл, Муҳадир Ҳажи ·. Кенал Унтук Cинта: Биографи Ленгкап Расулуллаҳ (Эбоок) (Малай), Галери илму сдн бҳд, 2018. ИСБН 9789830977430. Қаралди: 2021-йил 1-декабр.
- ↑ „Тҳе Гуардс оф тҳе Пропҳет - И“ (эн). ИСЛАМWЕБ.НЕТ. Қатар Министрй оф Аwқаф анд Исламиc Аффаирс (2013). Қаралди: 2021-йил 5-декабр.
- ↑ 6,0 6,1 Фаҳми. „Саад бин Аби Wақас“. Маwдоо3. Маwдоо3 (2018). Қаралди: 2021-йил 1-декабр.
- ↑ Ибн Жарир ат-Табари, Муҳаммад. Тҳе Ҳисторй оф Ал-Табари Вол. 10 Тҳе Cонқуэст оф Арабиа: Тҳе Риддаҳ Wарс А.Д. 632-633/А.Ҳ. 11, Фред Доннер Транслатион, Стате Университй оф Неw Ёрк Пресс, 2015. ИСБН 978-1-4384-0140-9. Қаралди: 2021-йил 14-октябр.
- ↑ 8,0 8,1 Гриффел, Франк. Апостасиэ унд Толеранз им Ислам: диэ Энтwиcклунг зу ал-Ġазāлīс Уртеил геген диэ Пҳилосопҳиэ унд диэ Реактионен дер Пҳилосопҳен (де). БРИЛЛ, 2000 — 61-бет. ИСБН 978-90-04-11566-8.
- ↑ 9,0 9,1 ал-Ҳанбали, Ибн ал-Мубаррад. Маҳд Ал-Марам фи Фадил Ал-Зубайр бин Ал-Аwwам Муҳаммад Ал-Азҳари Абу Ал-Мундҳир: , 2014 — 86-бет. Қаралди: 2021-йил 1-декабр.
- ↑ 10,0 10,1 Фаҳми. „Саад бин Аби Wақас“. Маwдоо3. Маwдоо3 (2018). Қаралди: 2021-йил 1-декабр.
Адабиётлар
- Wолф, Кеннетҳ Бахтер. Чристиан Мартйрс ин Муслим Спаин. Cамбридге Университй Пресс, 8 Май 2014 — 13–14-бет. ИСБН 978-1107634817. Қаралди: 2014-йил 30-декабр.
- Беcкwитҳ, Чристопҳер И.. Эмпирес оф тҳе Силк Роад: А Ҳисторй оф Cентрал Эурасиа фром тҳе Бронзе Аге то тҳе Пресент. Принcетон Университй Пресс, 2009 — 25-бет. ИСБН 978-1400829941. Қаралди: 2014-йил 15-декабр.
- Перлман, Яара (2015). "Тҳе Бодйгуард оф тҳе Cалипҳс Дуринг тҳе Умайяд анд тҳе Эарлй Аббасид Периодс". Ал-Қанṭара 36 (2): 315–340. дои:10.3989/алқантара.2015.009. ИССН 1988-2955. ҳттп://ал-қантара.ревистас.cсиc.эс/индех.пҳп/ал-қантара/артиcле/виэw/348/340.