Hikmat

Ҳикмат (арабча: حكمت‎‎ – билимдонлик, донишмандлик; ҳикматли сўз, мақол; тиббиёт илми, шифокорлик) сўзи Қур’онда турли ўринларда келган бўлиб, у Қур’онни билиш ва тушуниш, Аллоҳдан қўрқиш, руҳ ёки ақлни озиқлантиришнинг воситаси сифатида талқин этилади ва баъзан пайғамбарлик, имон, ақл ёки идрок билан боғланади. Қур’онда айтилишича, Аллоҳ Ўзи хоҳлаган кишиларга ҳикмат беради. Иброҳим, Довуд, Юсуф, Мусо, Исо, Муҳаммад пайғамбар ва Луқмон каби шахслар ҳикматга эга бўлганлар. Қур’онда „ҳикмат“ атамаси Китоб ёки умуман муқаддас ёзувлар билан боғлиқ ҳолда ҳам қўлланади. Қуръон ўзини „Ҳикматли Китоб“ деб атайди ва бир неча ўринда Аллоҳни Ҳаким сифатида тилга олади.