Жирау — халқ шеърияти намояндаси бўлиб, ўз қалбидан қўшиқлар куйлайди, достон ва курашларни ижро этади. Жирау номи „қўшиқ“ сўзидан келиб чиққан. Анъанавий қозоқ жамиятида жировлар халқнинг маънавий раҳнамоси, жамоатчилик фикрини шакллантирувчи шахс ролини ўйнаган. Хонлар ва мамлакатнинг бошқа ҳукмдорлари деҳқонлар фикрини инобатга олдилар. Аскарлар ҳарбий юришларда қатнашиб, миллий мудофаа ва фуқаролик мавзуларида шеърлар ёздилар. Унинг асарлари ўзининг таъсирчанлиги, оламнинг ўткирлиги, бир неча сўзга кўп маъно сиғадиган аниқлиги, қийинчиликни енгиб ўтадиган бадиий маҳорати, қудратли ҳаётийлиги билан ажралиб туради. Саёҳат хизмати кўчманчилар ўртасида қадимги орийлар (руҳонийлар), саклар ва хунлар давридан бери юксак қадрланган. Саёҳат хизматлари кўчманчилар орасида қадимги орийлар (руҳонийлар), саклар ва хунлар давридан бери юқори баҳоланган. Турк хоқонлиги тарихини тошга ёзган Иолиқ уруғининг буюк шоири Қўрқит ота кўчманчи жамиятда катта рол ўйнаган. Қозоқ адабиётининг кейинги тарихида эса Жйрау ижоди катта даврни қамраб олади[1][2].

Яна қаранг

Ҳаволалар

Манбалар

  1. ↑ Балалар энсиклопедияси
  2. ↑ Биэкенов К., Садирова М. Әлеуметтанудиң түсіндірме сөздігі. — Алмати: Сөздік-Словар, 2007. — 344 бет. ИСБН 9965-822-10-7