K12
К12 (7428 м [1] ) - Салторо тизмасининг иккинчи энг баланд чо'ққиси , Қоракорум, Ҳиндистоннинг Сиачен минтақасида, Покистон билан назорат чизиг'и яқинида жойлашган[2].
| К12 | |
|---|---|
 | |
| Жойлашуви | Ҳиндитон,Покистон |
| Координаталар | ҳттпс://ру.wикипедиа.орг/wики/%Д0%9А12#/маплинк/1 |
| Узунлиги | 7428м |
| Илк кўтарилиши | 1974-йил Такаги ва Ито томонидан |
Бу дунёдаги 61-энг баланд чо'ққидир. Чо'ққининг номи ХХ асрда ҳудудни дастлабки о'рганиш пайтида берилган. К12 Сиачен музлигининг жануби-г'арбий қисмида жойлашган бо'либ, К12 музлиги шимоли-шарқий ёнбаг'ридан бошланиб, Сиаченни озиқлантиради. Г'арбий ён баг'ирларида Билафонд музликлари тизими бошланади, у Данзам дарёсини, кейин эса Ҳиндни озиқлантиради.
Сиёсий вазиятнинг барқарор эмаслиги ва икки томоннинг ҳарбий қарама-қаршилиги туфайли алпинистларнинг фаоллиги паст. К12 чо'ққисига чиқиш учун биринчи уриниш 1960 йилда Эрик Шиптон 1957 йилда ҳудудни о'рганганидан ко'п о'тмай амалга оширилди. 1971 йилда японларнинг муваффақияциз уринишидан со'нг, яна бир япон экспедицияси а'золари Шиничи Такаги ва Цутомо Ито саммитга чиқди. Улар тушишда бузилиб кетишди ва уларнинг жасадлари ҳали топилмади. Яна бир япон экспедицияси 1975 йилда муваффақиятли о'тди. 1984-йилда Ҳиндистон ҳарбийлари Покистоннинг Назорат чизиг'ининг белгиланмаган қисмига да'воларини истисно қилиш учун саммит ҳудудини то'сиб қо'йди. Ҳимолай журналида кейинги ко'тарилиш уринишлари ҳақида ма'лумот ё'қ [3] .
Эслатмалар
- ↑ „Пеакбаггер.cом“ (эн). 2013-йил 18-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2012-йил 24-ноябр.
- ↑ „Тҳе Футуре оф Кашмир?“ (эн). неwс.ббc.cо.ук. Қаралди: 2022-йил 19-июл.
- ↑ „Гималайский журнал“ (ру). 2017-йил 17-июлда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2011-йил 28-апрел.
Адабиёт
- Жержи Вала, Қоракорамнинг орографик эскиз харитаси, Швейсария Алп тог'ларини тадқиқ қилиш жамг'армаси, 1990 йил.
- Жилл Неате, Олий Осиё: 7000 метрлик чо'ққиларнинг тасвирланган тарихи, Алпинистлар, 1989 йил.