Kernunn

Кернунн (лат. Cернуннос, одатда „Шохли“ деб таржима қилинган; „Цэрнунн“ имлоси ҳам учрайди), шунингдек, Карнон (Карнонос) ― келт маъбуди бўлиб, „Кема қурувчилар устуни“ (И-аср боши, Лутеция; Клуни музейи) релефларидан бирида ўз номи билан бирга тасвирланган). Рим Силвани (келт Силвани) билан боғланган.

Иконография

Рим даврининг у ёки бу тарзда Кернунн билан боғлиқ бўлган элликдан ортиқ тасвирлари маълум. Уларнинг аксарияти Франсиянинг шимоли-шарқидан келиб чиққан. Унинг иконографиясининг энг характерли хусусиятлари қуйидагилар эди: оёқлари кесишган „Буддист позаси“, кийик шохлари, илон ва гривна (эҳтимол, эркак ва аёл тамойилларига мос келади). Кўпинча айрим ҳайвонлар билан тасвирланган.

Исми

Паризияликлар қабиласининг кема қурувчилари ҳамкорлиги томонидан Лутецияда ўрнатилган „Кема қурувчилар устуни“нинг барелефларидан бирида икки шохли маъбуд ўйилган, уларга гривналар ва (C)эрнуннос — „Кернунн“ ёзуви ўйилган. Қуйидаги лотинча: торқуēс/торқуис — „Гривна, торк“ ва Галлиар тилида карнон, қадимги ирланд тилида cорн, лотинча: cорнū(м) — „шох“ сўзларининг фонетик-семантик хусусиятларини эътиборга олинса, унинг бошқа барелефларида мавжуд Тригаранус („Илоҳий танланган“) ёзуви ўзига хос тарзда бўлса ҳам, бу ерда такрорланган деб тахмин қилиш мумкин.

Ф. Вудхуйзен Кернуннинг номи ва тасвирини лувийлар шохли маъбуди Курунтас билан солиштиради ва уларни энг қадимги ҳинд-европа антиклигига кўтаради.

Нео-мажусийлик

Викка каби нео-мажусий култларида Кернунн фолклор қаҳрамони Ҳерн Овчи ва Ўрта асрлар соборлари деворларида тасвирланган яшил одам билан бир қаторда, шохли маъбудга сиғинишнинг кўриниши сифатида талқин қилинади. Бундай мулоҳазалар антрополог М. Муррейнинг културологик тузилмаларига бориб тақалади. Улар илмий ҳамжамият томонидан қўллаб-қувватланмади.

Гундеструп қозонидан шохли маъбуд