Илк ўрта асрларда хенодочиум ёки хенодочион (қадимги юнон ξενοδοχεῖον , хенодокҳеîон ёки ксенодохеион ; нотанишлар учун жой, меҳмонхона) одатда хорижликлар ёки зиёратчилар учун хостел ёки касалхона бўлган, гарчи бу атама умуман хайрия муассасаларига тегишли бўлган эди. Ксенодокиум биринчи марта Бйзантине wорлд пайдо бўлган черков муассасаси эди[1]. Хенодочиум ҳар қандай ўзига хос табиатдан кўра кенг тарқалган муассаса эди, масалан, герокомиум (γεροντοκομεῖον , геронтокомеîон ; эскилар учун жой), нозокомиум (νοσοκομεῖον , носокомеîон ; касаллар учун жой) ёки орфанотрофия (этимлар учун). Вабо қурбонлари учун шифохона хенодочиум пестиферорум деб номланган (вабо ташувчиларнинг меҳмонхонаси).

Манбалар

  1. ↑ Гуэнтер Б. Риссе, Мендинг Бодиэс, Савинг Соулс: А Ҳисторй оф Ҳоспиталс (Охфорд Университй Пресс, 1999), 82.

Диққат қилинг

  • Дей, Ҳендрик W. (2008). „Диаcониаэ, Хенодочиа, Ҳоспиталиа анд Монастериэс: 'Соcиал Сеcуритй' анд тҳе Меанинг оф Монастиcисм ин Эарлй Медиэвал Роме“. Эарлй Медиэвал Эуропе. 16-жилд, № 4. 398–422-бет. дои:10.1111/ж.1468-0254.2008.00236.х.