Mandhatri
Мандҳатри (санскр. मान्धातृ, ЎТКИРГИ ИАСТ) — ҳинд мифологиясида Икшваку сулоласининг подшоси ва Юванашванинг[1] ўғли. Х мандаланинг 134-мадҳияси "Ригведа", анукраманига кўра, у томонидан ёзилган[2]. У Ядава подшоси Шашабиндунинг қизи ва Читраратанинг невараси Биндумати Чаитраратҳига уйланган эди[3]. Пуранага кўра, унинг учта машҳур ўғли бор эди — Пурукуцу, Амбариша ва Мучукунда (бундан ташқари, Маця Пурана ва Падма Пурана ҳам тўртинчи ўғли ҳақида хабар беришади)[4].
Ҳаривамша ва баъзи Пураналарга кўра, Мандҳатри онаси Гауридан одатий тарзда туғилган; Вишну Пурана ва Бҳагавата Пурана унинг туғилиши ҳақидаги ғайриоддий ҳикояни ўз ичига олади, бу унинг исмининг нотўғри этимологиясига асосланган бўлиши мумкин. Юванашванинг ўғли йўқ эди, бу уни жуда хафа қилар эди. У яқинида яшаган бир қанча донишмандлар унга насл бериш учун махсус маросим ўтказдилар. Бир кечада улар маросим пайтида қурбонгоҳга муқаддас махсус кучларга эга сув идишини қўйишди қўйишга буюрди. Юванашва кечаси ташналикдан уйғониб, сувни топиб ичади. У ҳомиладор бўлади ва бир мунча вақт ўтгач, унинг ўнг томонидан бола пайдо бўлади. Кейин донишмандлар болани ким овқатлантириши ҳақида ҳайрон бўлишди, шундан сўнг Индра пайдо бўлиб, болага бош бармоғини сўришни берди ва бола бундан буён у билан шу нарсани қилишини сўрайди (ИАСТ). Бу сўзлар бирлаштирилиб, болага Мандхатри[1] исм қўйилади.
У улғайгач, уч ўғил, эллик қиз кўради. Саубҳари исмли кекса донишманд Мандхатрининг олдига келиб, қизларидан бирини унга хотини қилиб беришни илтимос қилади. Қизини бундай кекса ва озиб кетган одамга беришни истамаган ва шу билан бирга рад этишдан қўрққан Мандхатри иккиланиб туради, лекин кейин донишмандга жавобни танлашни қизларнинг ўзига қўяди. Кейин Саубҳари жозибали қиёфага кирди ва охир-оқибат Мандҳатрининг барча элликта қизига уйланади; улар учун гўзал боғларда бир қанча саройлар қурдиради[1].
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Доwсон Ж.. А Cлассиcал Диcтионарй оф Ҳинду Мйтҳологй анд Религион, Геограпҳй, Ҳисторй анд Литературе., Лондон, 1928 — 197—198-бет.
- ↑ Ригведа. Мандалы ИХ—Х. М.: Наука, 1999 — 529-бет.
- ↑ Паргитер Ф. Э.. Анcиэнт Индиан Ҳисториcал Традитион. Лондон: Охфорд Университй Пресс, 1922 — 150-бет.
- ↑ Паргитер Ф. Э.. Анcиэнт Индиан Ҳисториcал Традитион. Лондон: Охфорд Университй Пресс, 1922 — 93-бет.