Marsiy
Марсий (бошқа Ал. Μαρσςας) — қадимги юнон мифологиясида[1][2] сатир, чўпон, Аполлон томонидан курашда ғалаба қозонгани учун жазоланган. Олимпнинг ўғли (ёки Ээагранинг[3] ўғли ёки Гиагниднинг ўғли). Унинг афсонаси Меланипид томонидан билдирилган[4][5].
Афина найни ихтиро қилди (тўғрироғи авлос), лекин уни яроқсиз восита сифатида ташлади. Марсяс эса найни[6] олди, бунинг учун Афина уни лаънатлади[7].
Марсий доимо машқ қилиб, ўйинни шундай мукаммалликка олиб келдики, у Аполлонни мусобақага чақиришга жур’ат этди. Судя Мидас эди, у Марсийнинг руҳи ва дидига яқин бўлиб, унинг фойдасига ҳукм чиқарди. Бошқа бир ҳикояга кўра, Музалар ҳукм чиқарди ва Марсий ғалаба қозонди, аммо кейин Аполлон кифарда ўйнаб, қўшиқ куйлашни[8] бошлади, шундан сўнг Марсий мусобақани ютқазди. Кейин Аполлон Марсийни баланд қарағайга осиб қўйди ва терисини[9] шилиб олди ва Мидасни суд учун эшакнинг қулоқлари билан мукофотланди.
Шилиб олинган терини Келенларда[10] намоён қилди, у Фригия қўшиқлари остида ҳаракат қила бошлади[11]. Танани Марсийнинг шогирди Олимп дафн қилди[12]. Шундан сўнг, Гермес лирани ихтиро қилганига тавба қилди ва ситаранинг торларини йиртиб ташлади, бир қанча муддагат мусиқадан воз кечди[13].
Марсий ва Меандра дарёларининг манбалари Келений устидаги кўлда бўлиб, у ерда най учун мос қамишлар ўсади[14]. Фригияликларга кўра, унинг қони Келен[15] орқали оқаётган дарёга айланди, ёки Марсий[16] бўйлаб нимфлар ва сатиралар билан тўкилган кўз ёшлари дарёга айланди. Марсий дарёси найларни Меандрга олиб борди, улар Асопада пайдо бўлган ва Сикиония соҳилига ташланган, чўпон томонидан топилган ва Аполлонга совға қилинган[17]. Аполлоннинг найчиларга бўлган нафрати Аргос[18] Сакадлари туфайли тўхтади. Марсяс Марсий Делфидаги Полигн расмида Аидда тасвирланган[19].
Манбалар
- ↑ Мифи народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.120
- ↑ Мифи народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.120
- ↑ Мифи народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.120
- ↑ Мифи народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.120
- ↑ Марсяс // Реальный словарь классических древностей / авт.-сост. Ф. Любкер ; Под редакцией членов Общества классической филологии и педагогики Ф. Гельбке, Л. Георгиевского, Ф. Зелинского, В. Канского, М. Куторги и П. Никитина. — СПб., 1885. — С. 834.
- ↑ Алкей Мессенский. Эпиграмма 18 Пейдж; Палефат. О невероятном 47
- ↑ Алкей Мессенский. Эпиграмма 18 Пейдж; Палефат. О невероятном 47
- ↑ Гигин. Мифи 165
- ↑ Гигин. Мифи 165
- ↑ Геродот. История ВИИ 26
- ↑ Геродот. История ВИИ 26
- ↑ Гигин. Мифи 165
- ↑ Диодор Сицилийский. Историческая библиотека В 75, 3
- ↑ Страбон. География ХИИ 8, 15 (стр.578)
- ↑ Первий Ватиканский мифограф ИИ 23, 5
- ↑ Первий Ватиканский мифограф ИИ 23, 5
- ↑ Павсаний. Описаниэ Эллади ИИ 7, 9
- ↑ Павсаний. Описаниэ Эллади ИИ 22, 9
- ↑ Павсаний. Описаниэ Эллади Х 30, 8
Ҳаволалар
- Марсия // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.