Melanfo
Меланфо (қадимги юнонча: Μελανθώ) — юнон мифологияси ва Гомернинг „Одиссея“ асари қаҳрамони, Одиссейнинг уйидаги хизматкорлардан бири, унинг хизматкори Долийнинг қизи[1].
Мифология
Меланфо — „Одиссея“ нинг кичик қаҳрамонларидан бири. У „Ўткир тилли“ сифатида тасвирланган бўлиб, Одиссейнинг итакалик чўпон хизматкори Меланфийнинг синглиси ва Долийнинг қизи. Пенелопанинг хизматкорлари орасида у энг севимлиларидан бири. Унинг тарбиясида Пенелопа шахсан иштирок этгани айтилади. Болалигидан эгалари унга кўп эътибор беришган, унга турли ўйинчоқлар беришган, ширинликлар билан сийлашган, қизи каби муомала қилишган[2].
Одиссейнинг рафиқаси унга жуда ғамхўрлик қилганига қарамай, Меланфо хиёнаткор бўлиб ўсди ва унга ва унинг оиласига қора ношукурлик билан муносабатда бўлди. У Одиссейнинг кўп йиллар давомида йўқлигида унинг хотинига совчилик қилиш учун уларнинг уйига келган Пенелопанинг мухлислари билан ётган хиёнаткор хизматкорлардан бири эди. Меланфонинг ўзи Пенелопанинг даъвогарларидан бири Евримах[3] билан яширинча севги иттифоқи тузади. Одиссей тиланчи қиёфасида болиб, ниҳоят қайтиб келганида, Меланфо у билан жуда қўпол мулоқот қилди ва уни ўз уйига киритмади. Ундан тунаш учун турар жой билан таъминлашни сўраганида, у қўполлик билан унга ўхшаган одамлар темирчилик ишхонасида ёки закутада — Итакага тасодифий ташриф буюрувчилар одатда жойлашган жойларда тунашлари керак, деб жавоб берди[4][5].
Одиссей барча даъвогарларни ўлдиргандан сўнг, вафосиз хизматкорларни зални қондан ювишга мажбур қилишди. Шундан сўнг, Одиссейнинг ўғли Телемах уларнинг барчасини осиб қўйди. Гомер Меланфонинг бу хизматкорлар орасида бўлган-бўлмаганига аниқлик киритмаган[6].
Манбалар
Адабиётлар
- Wилҳелм Ҳеинрич Росчер: Мелантҳо 2). // Рошер, Вильгельм Генрих: Аусфüҳрличес Лехикон дер гриэчисчен унд рöмисчен Мйтҳологиэ (Лексикон Рошера). Банд 2,2, Леипзиг 1897, Сп. 2583 (Оцифрованный текст). (нем.)