Mixail Pleshkov
Михаил Михайлович Плешков (13-ноябр 1856-йил, Николаэвская қишлоғида туғилган, 1927-йил 21-май Ҳарбинда вафот этган) — Россия императорлик армияси қўмондони, отлиқ қўшинлар генерали, Биринчи жаҳон уруши қаҳрамони, оқ ҳаракати тарафида фуқаролар уруши қатнашчиси.
| Плешков Михаил Михайлович | |
|---|---|
Михаил Михайлович Плешков | |
|
| |
| Шахсий маълумотлари | |
| Таваллуди |
|
Биографияси
Таълим
Сибир казаклари армиясининг Николаэвская қишлоғида туғилган, Могилев вилоятининг зодагонларидан ҳисобланади.
Воронеж ҳарбий гимназиясини (1874), 1-Павловск мактабини, Николаэв отлиқ мактабини (1876) ва Николаэв ҳарбий академиясини (1884) йилларда тугатган.
Хизмат
1894-йил 6-мартда Плешков 1-Дон казак дивизиясининг штаб бошлиғи, 1898-йил 3-мартда 29-Одесса Драгун полкининг командири, 1902-йил 25-январда 2-отлиқ дивизиясининг 2- бригадаси командири этиб тайинланган. 1907- йил 15-июн 7-отлиқ дивизион қўмондони этиб тайинланди. 1912- йил 11-майда у 1-Сибир армияси корпусининг бошлиғи бўлди, у деярли бутун Биринчи жаҳон урушини босиб ўтди, Плешков ўзини яхши қўмондон сифатида кўрсата олди. Уруш бошида артиллериясиз жангга киритилган бўлсада унинг 1-Сибир дивизияси Пиасечнада рус қўшинларини қутқара олди. 1914-йилда Рига яқинидаги жанглар учун у Георгий қуроли билан тақдирланган. Кейин у Лодз ва Прасниш яқинида жанг қилди. Унинг қўшинининг асоси 1 ва 2-Сибир милтиқ дивизиялари эди. 1915-йил июл ойида Нареw жангида 2 ва 11-Сибир милтиқ дивизиялари немис 12-армиясининг ҳужумига дош бера олди. 1916-йил март ойида у Нароч ҳужум операцияси пайтида 2-чи армиянинг шимолий гуруҳини бошқарди, жанг эса муваффақияциз якунланди. Кейинчалик Припят вилоятида жанг қилди. 1917-йил ўрталарида Плешков аскарлари томонидан қўшин командири лавозимидан четлаштирилди ва 3-июлда касаллик туфайли, Минск ҳарбий округи штаб-квартирасида захира сафига қўшилди.
Россия қўшинлари бошлиғи (1918) ва Узоқ Шарқдаги CЕРнинг ўнг йўлида Бош қўмондон (24.12.1918) сифатида фаолият олиб борди. 1918-йил 23-24-августда Плешков Владивостокда оқ гвардиячиларнинг қуролли тўнтаришга уринишини бошқарган. Фуқаролар урушининг Шарқий фронтидаги жангларда қатнашган. 1919-йилдан бери у Россия ногиронларига ёрдам кўрсатиш қўмитасининг раиси ҳисобланган.
Эмиграция
Плешков Харбинга ҳижрат қилади ва у ерда CЕР бошқарувида ишлайди. У Россиянинг Узоқ Шарқ эмиграциясининг ҳаётида фаол иштирок этади: Узоқ Шарқдаги гвардия офицерлари жамиятининг аъзоси (1922) ва 1919-йилдан 1925-йилгача Узоқ Шарқ ногиронларга ёрдам бериш жамиятининг раиси бўлди[1]. 1923-йилда маршал Чжан Зуолин Хитой армиясида хизмат қилиш учун оқ танли офицерлар отрядини тузишга ҳаракат қилди. Генерал чақириғига дастлаб 300 га яқин одам жавоб берди. Ушбу тузилма 1924-йилда алоҳида рус (Нечаэв) бригадасининг Чжан Зонгчанг назорати остида жойлаштирилиши учун асос бўлиб хизмат қилди[2].
У норасмий равишда Харбиндаги рус ҳарбий муҳожирлиги бошлиғи ва Буюк Герцог Николай Николаэвичнинг Манчуриядаги вакили ҳисобланган, аммо собиқ офицерларнинг бир қатор уюшмалари унинг раҳбариятини тан олишмади[3].
У 1927-йил 21-майда Ҳарбин шаҳрида юрак хасталиги ва сил касаллигидан вафот этди ва Янги (Ассумптион) қабристонига дафн қилинди.
Оила
- Ўғли — Михаил Плешков, полковник.
- Қизи — Мария (Гёбелга уйланган).
- Қизи — Алевтина (уйланган Седмиградская).
Мукофотлар
Россия орденлари:
- 3-даражали Муқаддас Станислаус ордени (1886)
- 3-даражали Муқаддас Анна ордени (1895)
- 2-даражали Станислаус ордени (1900)
- 3-даражали Муқаддас Владимир ордени (1906)
- 1-даражали Станислаус ордени (06.12.1910)
- 1-даражали Муқаддас Анна ордени (06.12.1913)
- Жорж қуроли (ВП 11/26/1914)
- 2-даражали Муқаддас Владимир ордени қиличлар билан (ВП 02/26/1915)
- 4-даражали Авлиё Жорж ордени. (ВП 03/10/1915), — „Прасниш яқинидаги жангларда корпуснинг қаҳрамон бўлинмаларига аъло раҳбарлик қилганликлари учун қасос сифатида“.
- Қиличли Оқ бургут ордени (ВП 04/09/1915)
- Санкт-Александр Невскийнинг қиличли ордени (ВП 03/15/1916)
Хорижий орденлар:
- Люксембург эман гулчамбари қўмондон хочи (1901)
Эслатмалар
- ↑ Смирнов С. В. Объэдинения российских воэнних инвалидов в Китаэ (1920—1940 гг.) // Военно-исторический журнал. — 2017. — № 1. — С.84—85.
- ↑ Балмасов С. С. Белоэмигранти на воэнной службе в Китаэ. Москва, Центрполиграф, 2007.
- ↑ Смирнов С. В. Раскол в среде русских офицеров Генералного штаба в Манчжурии во второй половине 1920-х годов. // Военно-исторический журнал. — 2019. — № 1. — С.72—76.
Манбалар
- Россия давлат ҳарбий-тарихий архиви. Ф.407, оп.1, д.17, л.84.
- Россия давлат тарихи архиви. Ф.496, оп.1, 874-файл.
- Волков Э.В., Эгоров Н.Д., Купцов И.В. Фуқаролар уруши Шарқий фронтининг оқ генераллари: Биографик маълумотнома. Эд. Россия йўли, 2003-йил.
- Залесский К. А. Биринчи жаҳон урушида ким ким бўлган. — М., 2003. — С.481-482.
- Санкт-Александр Невский император ордени рицарлари (1725-1917). Уч жилдли биобиблиографик луғат. Т.3. — М., 2009. — Б. 824.
Ҳаволалар
- Чронос ҳақида биография
- Плешков, Михаил Михайлович (неопр.). // „Буюк урушда Россия армияси“ лойиҳаси.