Монахлар, роҳиблар (юн. моначос— ёлғиз) — ижтимоий диний гуруҳ. Улар тарки дунё қилиши, молмулкдан воз кечиши, нафеини тийиши (оила қурмаслиги), қариндошлик ва ижтимоий алоқалардан холи бўлиши, қатъий интизомга риоя қилиши керак ва ҳоказо. М. монастирда яшаши ва унинг қоидаларини бажариши шарт ҳисобланади.

Монахлик дастлаб милоддан аввалги 1минг йилликда Хиндистон (буддизм)д,а, кейинчалик Хитой, Япония, Тибет, Жан,-Шарқий Осиё ва Қад. Шарқ мамлакатларида пайдо бўлган. Христианлика,а монахлик ИИИ—ИВ асрларда вужудга келган. Бу динда монахликка ўтган киши сочини олдириб, янги исм қабул қилади, алоҳида кийим кияди. Ислом динида М. бўлмаган, лекин моҳиятан уларга яқин турган ўзига хос оқим вакиллари — суфийлар деб аталади (қаранг Тасаввуф)[1].

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил