Muhammad ibn Ammar
Абу Бакр Муҳаммад ибн Аммор ибн ал-Ҳусайн ибн Аммар ал-Қудоий (арабча: أبو بكر محمد بن عمّار; 1031–1086; Ибн Аммар номи билан машҳур; испан манбаларида Абенамар тарзида учрайди) — силвеслик араб[1] шоири.
| Муҳаммад ибн Аммар | |
|---|---|
| Таваллуди |
1031 Силвес, Ал-Андалус |
| Вафоти |
1086 Севиля, Ал-Андалус |
| Касби | Шоир, вазир |
| Ижод қилган тиллари | Араб тили |
| Фуқаролиги | андалусиялик |
| Фаолият йиллари | ХИ аср |
| Жанр | Шеърият |
Ибн Аммор Севилладаги таифанинг вазири бўлди. У камбағал ва номи чиқмаган бўлса-да, шеъриятдаги маҳорати ёш Аббод ИИИ ал-Муътамид билан яқин дўстлашишига сабаб бўлди. Бироқ ал-Муътамиднинг отаси Аббод ИИ ал-Муътадид бу муносабатни маъқулламади ва уни сургунга жўнатди.
Ал-Муътамид отаси вафотидан бироз вақт ўтгач, уни бош вазир этиб тайинлади[2]. Ибн Аммар шатранжда енгиб бўлмас ўйинчи сифатида шуҳрат қозонган; Абделваҳид ал-Марракушийга кўра, унинг бир ўйиндаги ғалабаси Кастилиялик Алфонсо ВИ ни Севилладан юз ўгиришга кўндирди.
У Мурсия таифасини Севилла қироллигига қўшиб олишни уюштирди ва ал-Муътамидни уни у ерга ҳоким этиб тайинлашга кўндирди. Ўзини у ернинг қироли деб эълон қилди ва ал-Муътамид билан алоқаларни узди. Тез орада ҳокимиятдан қулаб, пистирмада қўлга олинди ва Севиллада қамоққа ташланди. Ал-Му’тамид дастлаб уни авф этишга мойил эди, бироқ кейинроқ Ибн Аммарнинг қамоқдан ёзган хати қўлига тушгач, ғазаби қўзиди. Шундан сўнг қирол шоирни ўз қўллари билан қатл қилди[3].
Манбалар
- ↑ „Ибн ʿАммāр“ (2012-йил 24-апрел).
- ↑ Босwелл, Жоҳн. Чристианитй, Соcиал Толеранcе, анд Ҳомосехуалитй: Гай Пеопле ин Wестерн Эуропе фром тҳе Бегиннинг оф тҳе Чристиан Эра то тҳе Фоуртеэнтҳ Cентурй (эн). Университй оф Чиcаго Пресс, 2015 — 196-бет. ИСБН 978-0-226-34536-9.
- ↑ Ибн-Аммар
Адабиётлар
- Ҳитти, Пҳилип К. Ҳисторй оф тҳе Арабс: Фром тҳе Эарлиэст Тимес то тҳе Пресент (Лондон: Маcмиллан, 1956)
- Сордо, Энриқуэ Моориш Спаин: Cордоба, Севилле, Гранада. (Лондон: Элек Боокс, 1963)
- Wатт, W. Монтгомерй А Ҳисторй оф Исламиc Спаин (Эдинбургҳ: Эдинбургҳ Университй Пресс, 1965)