Нафс (арабча: نفس‎‎ – қалб, кўнгил; инсон; мақсад, интилиш; ғурур, мағрурлик) — ейиш-ичишга, мол-дунёга бўлган эҳтирос; шаҳвоний ҳирс[1].

Этимологияси

Нафс сўзи араб тилидаги „нафас олиш“ маъносини билдирадиган „нафас“ сўзидан олинган. Дастлабки арабча адабиётида „ўзлик“ ёки „шахс“ни билдирган[2].

Манбалар

  1. ↑ Ўзбек тилининг изоҳли луғати. Тошкент: Ғафур Ғулом номидаги нашриёт-матбаа ижодий уйи, 2023 — 964-бет. ИСБН 978-9943-8834-4-4. 
  2. ↑ Дастагир 2018, сс. 519.

Адабиётлар

Ҳаволалар