Nafs al-Raziya
„Нафс ал-Разия“ (ар.)[1]. „Нафс“ сўзи „нафс“ ёки „руҳ“ маъносини англатади. „Разия“ эса „мафтун бўлган“, „ёқимли“ ёки „ёқимли ҳолатга эга бўлган“ деган маънода. Ушбу атама кўпинча тасаввуфда, руҳий ҳолатлар ва инсоннинг ички дунёси ҳақида гапирганда ишлатилади.
Тасаввуфда, нафс ўз-ўзини англаш, шунингдек, инсоннинг ички кураши ва руҳий тараққиёт жараёнида муҳим рол ўйнайди. Нафс ал-Разия эса юқори даражадаги нафсни ифодалайди. Бу ҳолат, одатда, инсоннинг ўзини англашида ва руҳий тараққиётида эришган юқори ҳолати сифатида қаралади.
Шунингдек, айрим тасаввуфий оқимларда нафсни учта асосий даражага бўлишади: нафс ал-аммара[2] (ёмонликка буюрувчи нафс), нафс ал-лаwwама[3] (ўзини танқид қилувчи нафс) ва нафс ал-мутмаинна[4] (тинчликка эришган нафс). Нафс ал-Разия бу сўнгги даражадаги нафс ҳисобланади ва у инсоннинг ички тинчлигини ва Аллоҳга яқинлигини ифодалайди.