Нуруллоҳ Атач (1898-йил 21-август - 1957-йил 17-май) - туркиялик танқидчи, эссеист, ёзувчи, шоир .

Нуруллаҳ Атач

Ҳаёти

Нуруллоҳ Аточ 1898-йил 21-августда Истанбулда Жозеф фон Ҳаммернинг “Усмонли тарихи” китобини турк тилига таржима қилган Меҳмед Ато Бейнинг ўғли бўлиб туғилган. Нуруллоҳ Атачнинг отаси Меҳмет Атач муваффақиятли бюрократ эди[1]. Бошланғич мактабдан сўнг 4 йил Галатасарой ўрта мактабида ўқиди. Кейин Швейцарияда ўқишни давом эттирди[2]. Отаси вафотидан кейин 1919-йилда Истанбулга қайтиб келди[3]. 1922-йилгача Истанбул университетининг адабиёт факултетида ўқишни давом эттирди. Уни тамомлай олмади. У франсуз тилидан дарс берган ва таржимон бўлиб ишлаган. 1945-йилдан кейин Президент таржимони бўлиб ишлаган[1]

1926-йилда Леман Атачга уйланди[4].. Мерал Атаç Толлуоғлу бу никоҳдан 1926-йилда туғилган бўлиб, кейинчалик у "Менинг отам Нуруллоҳ Атач" китобини ёзади, унда у отасининг ҳаётидан парчаларни ҳикоя қилади[5][6].

Ўлими

1955-йилда гут ва диабет пайдо бўлди. 1955-йилда рафиқаси вафотидан кейин жигар ва буйрак касалликлари бошланди. У 1957-йил 17 майда Истанбул Нумуне касалхонасида вафот этди[2].

Ўлимидан сўнг кўплаб адабий-бадиий журналларда унинг учун махсус сонлари чоп этилиб, у ҳақда 2 та китоб тайёрланди. Улардан биринчиси Тоҳир Алангу томонидан 1959-йилда тайёрланган Атаç'а Сайғи номли китоб бўлиб, унда унга ёзилган мақолалар жамланган. Иккинчиси, 1962-йилда Анқарада Турк Тили Жамияти томонидан нашр этилган Атаç номли китобдир.

Манба