Nusrat ad-Din Muhammad
Нусрат ад-Дин Муҳаммад (1330/1331-йилда вафот этган) 1318-йилдан вафотигача Миҳрабонийларнинг малики сифатида Сейистонни бошқарган. У Носир ад-Дин Муҳаммаднинг ўғли эди.
Ҳаёти
1310-йиллар давомида Сейистон Насриддин ва Нусрат ад-Диннинг акаси Рукниддин Маҳмуд ўртасидаги фуқаролар урушидан азият чекди. 1318-йилга келиб Насриддин амалда йўқ бўлиб кетди (эҳтимол вафот этди)[1], Рукниддин эса Шаҳри Сейистонга юриш қилиш учун ҳаддан ташқари оғир жароҳат олган эди. Нусрат ад-Дин вазиятдан фойдаланишга қарор қилди ва пойтахт устидан назоратни ўзи қўлга олди. Бироқ Рукниддин пойтахтдан ташқарида, бутун Сейистон бўйлаб катта кўмакка эга эди ва ака-укалар ўртасида жанглар бошланди. Охир-оқибат, Сейистоннинг диний етакчилари ва зодагонлари аралашиб, тинчлик келишувини туздилар. Нусрат ад-Динга Малик унвони берилди ва унга Сейистоннинг шарқий қисми устидан бевосита назорат топширилди, Рукн ад-Динга эса ғарбий Сейистон ҳамда Қуҳистоннинг айрим ҳудудлари берилди. Учинчи ака-ука Шамсиддин Алига Уқ шаҳри ажратилди.
Нусрат ад-Дин ўн уч йил ҳукмронлик қилди. 1330 ёки 1331-йилда у вафот этди, шундан сўнг Сейистоннинг нуфузли кишилари маликнинг жияни Қутбиддин Муҳаммадни унинг вориси сифатида танладилар.
Эслатмалар
- ↑ Сеэ Босwортҳ, п. 441, фор а дисcуссион он тҳе дате оф Насир ал-Дин'с деатҳ
Манбалар
- Босwортҳ, C.Э. Тҳе Ҳисторй оф тҳе Саффаридс оф Систан анд тҳе Маликс оф Нимруз (247/861 то 949/1542-3). Cоста Меса, Cалифорниа: Мазда Публишерс, 1994.
| Олдингиси | Миҳрабонийлар малики 1318–1330/1 |
Кейингиси |