Olga Bell
Олга Белл (Балашова[1], 1983-йил 3-октябр Москва, СССР) – америкалик мусиқачи (пианиночи), бастакор ва қўшиқ муаллифи. Диртй Прожеcторс гуруҳининг собиқ аъзоси[2].
Олга Белл | |
|---|---|
| Таваллуди |
9-октябр 1983-йил |
| Касби | қўшиқчи, бастакор, пианиночи |
| Фаолият йиллари | 2007-йилдан |
| Фуқаролиги |
|
| Веб-сайт | ҳттп://беллинспаcе.cом/ |
Таржимаи ҳол
Москвада туғилган. Етти ёшида онаси билан бирга Алясканинг Анкориж шаҳрига кўчиб кетган.
Аляскада рус пианиночиси Светлана Величкодан пианино чалишни ўрганган[3]. 2005-йилда Ню-Англия Консерваториясини (Бостон) тугатгач, Ню-Ёркка кўчиб бориб, оммабоп (шу жумладан электрон) мусиқада ўзини синай бошлаган. Шу билан бирга, беш йил давомида пианино дарслари бериш ва театрда жўрнавозлик қилиш орқали кун кўрган[4].
2007-йилда у тузган гуруҳ Белл номли мини-албомни чиқарган. 2011-йилда Гуннар Олсен ва Жейсон Нейзери билан биргаликда Диамоните[5] номли электрон-поп албомини яратган. Қисқа муддат Чаирлифт поп-рок гуруҳида иштирок этган, сўнгра Диртй Прожеcторс гуруҳига клавишчи ва вокалчи сифатида қўшилган[6]. Шунингдек, кўп чолғули мусиқачи Том Век билан ҳамкорлик қилган (Нотҳанкёу дуэти).
2014-йилда Олга „Край“ номли этно-албомини чиқарди. Унинг сўзларига кўра, бу „аслида 12 кишилик ансамбл учун яратилган академик асар (гарчи улар орасида барабанчи, басчи ва гитарачи ҳам бор)“ эди. Албомнинг ҳар бир асари ўша пайтда мавжуд бўлган Россия Федерациясининг ҳудудларидан бирига бағишланган эди. Бир нечта композициянинг матни халқ оғзаки ижоди намуналари бўлса, бошқалари муаллифлик асарларидир (Олга уларни яратишда унга онаси Марина кўмаклашгани ҳақида айтади)[7].
2016-йилда электрон мусиқага қайтиб, учинчи Темпо[8][9] студиявий албомини чиқарди.
Манбалар
- ↑ Динитз, Кен „ПИАНИСТ ТАКЕС CИВИC ОРCҲЕСТРА ТО НЕW ҲЕИГҲТС“. Аласка Диспатч Неwс (1999-йил 15-ноябр). 2020-йил 28-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2015-йил 3-сентябр.
- ↑ „Вампире Wеэкенд Cлосе Оут Питчфорк Фестивал Wитҳ Неw Материал // Жоэ Пинскер, Роллинг Стоне“. 2018-йил 20-майда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 19-май.
- ↑ „«Россия — это про тяжесть бытия»: Ольга Белл о двойной творческой идентичности // А. Горбачёв, Афиша Волна“. 2018-йил 20-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 20-феврал.
- ↑ „Тҳе Мусе оф Иcе: Олга Белл“. Паганwоод (2014-йил 24-апрел). 2018-йил 22-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2015-йил 27-август.
- ↑ „Белл Диамоните // Франк Можиcа, Cонсеқуэнcе оф Соунд“. 2018-йил 20-майда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 19-май.
- ↑ Андерсон, Стаcей „Бреакинг Фром Ҳер Норм то Cоннеcт Wитҳ Ҳер Традитион“. Тҳе Неw Ёрк Тимес (2014-йил 30-апрел). 2018-йил 21-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2015-йил 27-август.
- ↑ „Ольга Белл «В русской музыке всегда присутствует подтекст неизбывной тоски» // Д. Курикин, Звуки.ру“. 2018-йил 20-майда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 19-май.
- ↑ Wиллиамс, Ҳаннаҳ „Ревиэw: Олга Белл“. Тҳе Қуиэтус (2016-йил 14-июн). Қаралди: 2016-йил 16-июл.
- ↑ „Олга Белл Темпо // Катиэ Бесwиcк, Лоуд анд Қуиэт, Иссуэ 76“. 2020-йил 25-сентябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 19-май.