Onan
Онан[1] (қадимги ивритча: אוֹנָן — „кучли“, юнонча: Αυνάν, Андоза:Ланг-чу) — Эски Аҳд таркибидаги Бешкитоб (Пентатеух) персонажи. У Яҳудонинг иккинчи ўғли ва патриарх Ёқубнинг набираси бўлиб, Муқаддас Китоб баёнига кўра, Худо томонидан ўлимга маҳкум этилган.
| Онан |
|---|
Яҳудонинг тўнғич ўғли вафот этгач, Онан левират (биворлик никоҳи) анъанасига кўра, акасининг беваси Тамарга уйланиши ва ундан акаси учун насл қолдириши лозим эди. Ушбу никоҳдан туғиладиган тўнғич фарзанд ҳуқуқий жиҳатдан марҳум акасининг меросхўри ва давомчиси ҳисобланиши керак бўлган. Бироқ Онан „акасининг хотинига яқинлашганда, акаси номидан насл қолдирмаслик учун уруғини ерга тўкар эди“ (Андоза:Библия). Ушбу хатти-ҳаракати сабабли у Раббийнинг ғазабига учраб, ўлим жазосига лойиқ кўрилган.
Христиан илоҳиётида Онаннинг жазоланиш сабаблари бўйича турлича талқинлар мавжуд. Илк христиан муаллифлари Онан тўхтатилган жинсий алоқа (cоитус интерруптус) содир этгани учун жазоланган деб ҳисоблаганлар[2]. Кейинчалик, ушбу сюжет контекстидан келиб чиқиб, у онанизм (тиббиётдаги „онанизм“ атамаси ушбу персонаж номидан олинган) учун жазолангани ҳақидаги интерпретация ҳам пайдо бўлди[3][4]. Замонавий христиан теологларининг аксарияти эса, Онан жинсий акт тури учун эмас, балки левират иттифоқи қоидаларини ҳамда оилавий мажбуриятларини қасддан бузгани (акасининг номини тиклашдан ва унга насл қолдиришдан бош тортгани) учун жазоланган деб ҳисоблайди[5][6].
Манбалар
- ↑ Файл:Натионал Энcйcлопедиа оф Узбекистан лого.пнг „Онан“, Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (О-ҳарфи). Тошкент: „Ўзбекистон миллий энсиклопедияси“ Давлат илмий нашриёти, 2000–2006-йиллар.
- ↑ Унитед Статес Cонгресс Сенате Cоммиттеэ он Говернмент Оператионс Субcоммиттеэ он Фореигн Аид Эхпендитурес. Популатион Cрисис: Ҳеарингс, Эигҳтй-нинтҳ Cонгресс, Сеcонд Сессион. У.С. Говернмент Принтинг Оффиcе, 1966 — 403—404-бет.
- ↑ Столберг М. 2000а. Селф-Поллутион, Морал Реформ, анд тҳе Венереал Траде: Нотес он тҳе Соурcес анд Ҳисториcал Cонтехт оф 'Онаниа' 1716 // Жоурнал оф тҳе Ҳисторй оф Сехуалитй. — 2000. — Но. 9. П. 37-61.
- ↑ Никодим (Милаш). Правила православной Церкви с толкованием Никодима (епископа Далматинско-Истрийского) Том 2. Москва: Отчий дом, 2001 — 551-бет.
- ↑ П. В. Добросельский. Супружеские отношения и грань греха, 2009 — 118-119-бет.
- ↑ „Библейская Энциклопедия Брокгауза - Фриц Ринекер, Герхард Майер“. азбйка.ру. Қаралди: 2020-йил 11-август.
| Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |