The Eiffel Tower silhouetted by a sunrise.
Париж синдироми. Париждаги Эйфел минораси

Париж синдроми (франсузча: сйндроме де Парис , японча: パリ症候群 , Пари шōкōгун) — Парижга ташриф буюрган баъзи одамлар шаҳарни улар кутгандек эмас деб ҳисоблайдиган ҳаддан ташқари умидсизлик ҳисси. Вазият одатда маданий шокнинг оғир шакли сифатида қаралади.

Синдром ўткир делусионал ҳолатлар, галлюцинациялар, қувғин туйғулари (бошқалар томонидан нотўғри қарашлар, тажовузкорлик ва душманлик қурбони бўлиш ҳисси)[1], дереализация, деперсонализация, ташвиш ва психосоматик каби бир қатор психиатрик аломатлар билан тавсифланади. бош айланиши, тахикардия, терлаш ва бошқалар каби кўринишлар, масалан, қусиш[2].

Синдром айниқса япон сайёҳлари орасида қайд этилган бўлса-да, у Хитой, Сингапур ва Жанубий Корея каби Шарқий Осиёдан келган бошқа саёҳатчилар ёки вақтинчалик фуқароларга ҳам таъсир кўрсатди.

Тарихи

Франсиядаги Сент-Анн касалхонаси марказида ишловчи япон психиатри Хироаки Ота 1980-йилларда[3] атамани киритган ва 1991-йилда худди шу номдаги китоб[4] нашр этган. Ниссей касалхонасидан Катада Тами 1998 йилда Париж синдромини бошдан кечирган маник-депрессия билан оғриган япониялик бемор ҳақида ёзган[5].

Ҳотел-Диэу де Парис касалхонаси шифокори Ёусеф Маҳмудиянинг кейинги иши Париж синдроми „саёҳатчининг синдроми эмас, балки саёҳат билан боғлиқ психопатология“ эканлигини кўрсатади[6]. У Парижга ташриф буюриш натижасида пайдо бўлган ҳаяжон юракнинг тезлашишига олиб келади, бош айланиши ва нафас қисилишига олиб келади, бу эса италиялик психиатр Гразиэлла Магерини ўз китобида тасвирланган Стендҳал синдромига ўхшаш галлюцинацияларга олиб келади (гарчи қарама-қарши сабабларга кўра бўлса ҳам) Стендал синдроми[7].

2006-йилда ББC Япониянинг Париждаги элчихонасида „оғир маданий шокдан азият чекаётганлар учун 24 соатлик ишонч телефони“ борлиги ҳақида хабар берган бўлса-да[3]. Япония элчихонаси бундай ишонч телефони йўқлигини билдиради[8][9]. Шунингдек, 2006 йилда Япониянинг Париждаги элчихонаси ходими Миюки Кусама Тҳе Гуардиан нашрига „Бир йилда 20 га яқин синдром билан касалланган ва бу бир неча йиллардан бери давом этмоқда“ ва элчихона камида тўрт нафар Япония фуқаросини ватанига қайтарганини айтди. йил[10]. Бироқ, 2011-йилда элчихона, ОАВда бунинг акси ҳақидаги хабарларга қарамай, Париж синдроми билан касалланган япон фуқароларини ватанига қайтармаганини таъкидлади[11].

Сезувчанлик

Париждаги япон сайёҳлари

Париждаги тахминан 1,1 миллион йиллик япон сайёҳларидан[12] хабар қилинган ҳолатлар сони кам. Журнал  шунингдек, касалликнинг икки турини аниқладилар: олдинги психиатрик муаммоларга эга бўлганлар ва оғриқли тарихи бўлмаганлар, кечиккан ифодаланган травмадан кейинги стресс бузилиши[13]. Слате.фр нашрига берган интервюсида Маҳмудия ҳар йили касалхонага ётқизилган элликта патологик саёҳатчилардан атиги 3-5 нафари япон эканлигини айтди[11].

Франсиянинг Либéратион газетаси 2004-йилда синдром ҳақида мақола ёзган. Мақолада Франко-Япония тиббиёт ассоциацияси президенти Марио Реноух ушбу синдромни яратиш учун биринчи навбатда оммавий ахборот воситалари ва туристик реклама мас’ул эканлигини таъкидлайди[14]. Реноухнинг таъкидлашича, журналлар кўпинча Парижни кўчадаги одамларнинг аксарияти моделларга ўхшаб кўринадиган ва кўпчилик аёллар юқори мода брендларида кийинадиган жой сифатида тасвирланган бўлса-да, аслида на Ван Гог, на моделлар Парижнинг кўча бурчакларида йўқ. Шу нуқтаи назардан, тартибсизлик шаҳарнинг оммабоп маданиятдаги ижобий тасаввурлари билан боғлиқ бўлиб, бу катта умидсизликка олиб келади, чунки шаҳарни бошдан кечириш ҳақиқати кутилганидан жуда фарқ қилади: сайёҳлар ҳаддан ташқари гавжум ва ахлатли шаҳарга дуч келишади (айниқса, шаҳар билан солиштирганда). Япония пойтахти) ва франсуз меҳмондўстлик ишчилари каби дўкон сотувчилари, ресторан ва меҳмонхона ходимларининг хавфсизроқ шаҳарларга ташриф буюрган сайёҳлар тўсатдан дучор бўлган юқори хавфсизлик хавфини ҳисобга олмаган ҳолда камроқ меҳмондўст муносабати.

2014-йилда Блоомберг Пурсуиц синдроми Париждаги миллион йиллик хитойлик сайёҳларнинг бир нечасига ҳам таъсир қилганини хабар қилди. Франсиядаги Хитой сайёҳлик агентликлари ассоциацияси президенти Жан-Франсуа Чжоу (Ассоcиатион Чиноисе дес Агенcес де Воягес эн Франcе) шундай деди: „Хитойликлар Франсияни романтик қиладилар, улар франсуз адабиёти ва франсуз севги ҳикоялари ҳақида билишади. . . Аммо уларнинг баъзилари ҳеч қачон қайтиб келмасликка қасам ичиб, йиғлайдилар“[15]. Мақолада Париж туризм идорасининг 2012-йилдаги сўровидан иқтибос келтирилиб, унда хавфсизлик ва тозалик паст балл олган, шунингдек, Париж полицияси префектураси веб-сайти инглиз ва франсуз тилларидан ташқари хитой тилларида[16] тақдим этилгани таъкидланган. Бироқ, Париждаги Бичат-Клод Бернард касалхонасининг психиатрия бўлими бошлиғи Мишел Лежоеух интервюсида „Саёҳатчилар синдроми — бу эски ҳикоя“, деб таъкидлади ва Стендҳал синдромига ишора қилди, бу эса аксинча, жуда ижобий бўлган аломатлар тўпламидир. туристик тажриба.

Яна қаранг

  • Парижнинг япон жамоаси
  • Қуддус синдроми
  • Психоз
  • Стендал синдроми

Манбалар

  1. ↑ Wилсон. „Анотҳер Жапанесе cелебритй cлаимс дисcриминатион ин Франcе; нетизенс нот со сймпатҳетиc“. жапантодай.cом. Жапан Тодай (2015-йил 8-июл). 2020-йил 3-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 20-феврал.
  2. ↑ Фаган. „Парис Сйндроме: А Фирст-Cласс Проблем фор а Фирст-Cласс Ваcатион“. тҳеатлантиc.cом. Тҳе Атлантиc (2011-йил 18-октябр). 2021-йил 19-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 20-феврал.
  3. ↑ 3,0 3,1 Wятт, Cаролине. „'Парис Сйндроме' стрикес Жапанесе“. ББC Неwс (2006-йил 20-декабр). 2009-йил 31-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2009-йил 4-ноябр.
  4. ↑ Ота, Ҳироаки. {{{титле}}} (жа). ТРАЖАЛ Боокс [жа], 1991. ИСБН 978-489559233-8. 
  5. ↑ Тамами, Катада (1998). "[Рефлехионс он а cасе оф Парис сйндроме]" (жа). Ниссеи Бёин Игаку Засши = тҳе Жоурнал оф тҳе Ниссей Ҳоспитал (Сcиэнcе Линкс Жапан) 26 (2): 127–132. ИССН 0301-2581. Арчивед фром тҳе оригинал он 30 Оcтобер 2013. ҳттпс://wеб.арчиве.орг/wеб/20131030034543/ҳттп://сcиэнcелинкс.жп/ж-эаст/артиcле/199914/000019991499А0260258.пҳп. Қаралди: 5 Новембер 2009. Париж синдроми]]
  6. ↑ Хаиллé. „Вояге патҳологиқуэ: Воягер ренд-ил фоу ?“ (фр). Ассистанcе Публиқуэ – Ҳôпитаух де Парис (2002-йил 21-ноябр). — „ле доcтеур Маҳмоудиа прéфèре парлер де вояге патҳологиқуэ оу де псйчопатҳологиэ лиéэ ау вояге, плутôт қуэ де сйндроме ду воягеур.“. 2011-йил 29-сентябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 9-ноябр.
  7. ↑ Магҳерини, Гразиэлла. Ла синдроме ди Стендҳал, 1995 (ит), Понте алле Гразиэ, 1995. ИСБН 88-7928-308-1.  Тотал пагес: 219
  8. ↑ „Cонтаcц“ (фр). Министрй оф Фореигн Аффаирс оф Жапан (2020-йил 7-январ). — „Эн дéпит д'информатионс эрронéэс публиéэс/cитéэс данс (пар) диверс мéдиас, л'Амбассаде ду Жапон эн Франcе воус информе не диспосер д'ауcун сервиcе тéлéпҳониқуэ дéволу ау сои-дисант "сйндроме де Парис" эт не рéпондра à ауcуне соллиcитатион де қуэлқуэ натуре қуэ cе соит cонcернант cе сужет.“. 2020-йил 1-январда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 12-апрел.
  9. ↑ {{Веб манбаси}} андозасидан фойдаланишда сарлавҳа= параметрини белгилашингиз керак. „{{{титле}}}“ (жа). Эмбассй оф Жапан ин Парис. Министрй оф Фореигн Аффаирс оф Жапан (2018-йил 16-ноябр). — „※複数のメディアにおいて間違った報道がなされているようですが、在仏大使館では「パリ症候群」のホットラインやこれに関するいかなる対応もしておりません。御理解のほど宜しくお願いいたします“. 2019-йил 16-июлда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 12-апрел.
  10. ↑ Чрисафис, Ангелиқуэ. „Парис сйндроме ҳиц Жапанесе“. Тҳе Гуардиан (2006-йил 25-октябр). 2013-йил 30-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2009-йил 4-ноябр.
  11. ↑ 11,0 11,1 Георген. „Парис оу ле чоc де ла рéалитé“ (фр). Слате (2011-йил 26-декабр). 2019-йил 31-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 12-апрел.
  12. ↑ Ҳаупт. „Жапанесе Тоурисц Шоw Гроwинг Интерест ин Френч Дестинатионс“. Тоурисм Ревиэw (2019-йил 9-декабр). 2020-йил 13-апрелда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 12-апрел.
  13. ↑ Робинсон, Мике. Эмотион ин Мотион: Тоурисм, Аффеcт анд Трансформатион. Охон: Роутледге, 2016 — 102-бет. ИСБН 978-1-40942133-7. 
  14. ↑ Левй. „Дес Жапонаис энтре мал ду пайс эт мал де Парис“ (фр). Либéратион (2004-йил 13-декабр). 2019-йил 19-декабрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2014-йил 25-ноябр.
  15. ↑ Нуссбаум. „Тҳе Парис Сйндроме Дривес Чинесе Тоурисц Аwай“. Блоомберг (2014-йил 14-август). Қаралди: 2020-йил 12-апрел.
  16. ↑ „Прéфеcтуре де полиcе (中文)“. 2020-йил 12-апрелда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 5-август.

Ҳаволалар