Ишлатилаётган поррон
Лойдан ясалган поррон

Поррон (испанча: Поррóн, кат. Поррó) — Каталония, Арагон ва Валенсияда шароб ичиш учун мўлжалланган испан шиша ёки сопол идиши. Порроннинг ҳажми одатда 0,95 литрни ташкил қилади[1].

Поррон бирозгина букилган колбага ўхшайди, ён томонида узун найча мавжуд, асоси кенг ва учига қараб торайиб боради. Ундан шароб ичиш вақтида лаблар найча учига тегмайди, балки идишдаги шароб оқими тўғридан-тўғри оғизга йўналтирилади. Бунинг учун бош орқа томонга ташланади ва поррон бошдан юқорига кўтарилади, сўнгра шароб найдан ингичка оқим билан тушиши учун бироз эгилади. Жараённинг мураккаб жиҳати шундаки, оқимни оғиз билан моҳирлик ила тутиб олиш ва шаробни оғзини ёпмасдан ютиб юбориш керак. Поррон найчасининг тоза ҳолатда қолиши шароб ичиш завқини дастурхон атрофидаги бир нечта одам билан баҳам кўришга имкон беради.

Тарихчиларнинг фикрига кўра, порроннинг келиб чиқиши қадимги вакханалиялардан бошланган, улар ичимликларни шохқадаҳлар ва ритонлардан ичишган. Археологлар томонидан топилган ритон намуналарининг баъзилари учида тешиклар бор, бу қадимда ритонлар ва шохлардан уларнинг икки томонидан ичимлик ичиш учун фойдаланилганини кўрсатади. 1938-йилда ушбу идиш бўйича кенг кўламли тадқиқотлар олиб борган ва алоҳида асар нашр этган каталониялик нуфузли этнолог Жоан Амадеснинг сўзларига кўра, поррон хорижда 14-15-асрлар охирида ихтиро қилинган. Унга шиша ва шохқадаҳнинг маълум жиҳатлари бирлашган ва шу тариқа ўша даврдаги кўплаб шароб шинавандаларининг орзулари рўёбга чиққан: ушбу идиш шаробни тўғридан-тўғри оғизга қуйиш ва нафас олишни истаган вақтда унинг тўкилиб кетишидан ташвишланмаслик завқини берган. Испанияда мешга ҳам лабларни теккизмасдан шароб ичишни яхши билишади[2].

Манбалар

Ҳаволалар