Samosdagi Duris
Самослик Дурис (ёки Доурис ) ( тах. 350 Милоддан аввалги – 281 дан кейин милоддан аввалги) юнон тарихчиси бо'лган ва бир даврда Самос золим бо'лган. Дурис 371-йилдан бошлаб Греция ва Македониядаги воқеалар ҳақида ҳикоя қилувчи тарих муаллифи эди . Бошқа асарлар орасида Сиракузалик Агатокл ҳаёти ва адабий ва сан'атга оид бир қатор рисолалар мавжуд.
| Дурис | |
|---|---|
|
| |
| Таваллуди |
милоддан аввалги 350-йиллар Греция |
| Вафоти |
милоддан аввалги 281-йил Самос |
| Касби | Юнон тарихчиси |
Шахсий ва сиёсий ҳаёти
Дурис о'зини Алкибиадеснинг авлоди деб да'во қилган.[1] Унинг Сcаэус исмли о'г'ли бор эди, у "самияликлар сургунда бо'лганида" Олимпия о'йинларида о'г'ил болалар боксида г'олиб чиқди;[2] милоддан аввалги 324-йилдан олдин . 352-йилдан 324-йилгача Самос маҳаллий самияликларни қувиб чиқарган афина клерухлари томонидан ишг'ол қилинган.[3] Шунинг учун Дурис 350-йилларда туг'илган бо'лиши мумкин .Милоддан аввалги 281-йилда унинг асосий тарихий асари Лисимачнинг о'лими билан якунланганлиги сабабли, нома'лум бир санада вафот этган бо'лиши мумкин. Ба'зи замонавий манбалар Олимпия г'олиби Скаэус тарихчи Дуриснинг о'г'ли эмас, балки отаси бо'лиши керак деб тахмин қилишади; шунинг учун у камида иккита энсиклопедияда "Скайнинг о'г'ли" сифатида тасвирланган.[4] Қадимги манбалар, тан олиш керакки, буни қо'ллаб-қувватламайди. Дурис Самослик Лйнсейнинг укаси, комедиялар, хатлар ва "Озиқ-овқат харид қилиш" иншолари муаллифи эди.[5][6]
20-асрнинг ко'плаб асарларида Дурис Афинадаги Теофрастнинг шогирди бо'лганлиги айтилади.[7] Бу да'во учун Афинанинг Деипносопҳистаэ матнига Адамантиос Кораис томонидан қилинган тахминий тузатишдан бошқа ҳеч қандай далил ё'қ. Тузатиш 1802-йилда Ж. Швеигҳаусер томонидан нашр этилган ва Афинанинг барча кейинги муҳаррирлари томонидан қабул қилинган.[8] Қо'лёзма матнида Дурис Теофраст қо'лида о'қиганлиги эмас, балки унинг акаси Линсей ва Линснинг мухбири Гиполох шундай қилганлиги айтилади.[9]
Дуриснинг ижтимоий ҳаётига оид ягона факт шуки, у золим ёки Самоснинг ягона ҳукмдори бо'лган.[10] У бу лавозимга қандай эришган, бу лавозимда қанча вақт ишлаган ва унинг ҳукмронлиги даврида қандай воқеалар содир бо'лганлиги нома'лум. "Унинг ҳукмронлиги муаммосиз о'тди", деб тахмин қилади Хейзел.[4]
Ёзма ишлари
Дурис Леуктра жангидан Греция ва Македониядаги воқеалар ҳақида ҳикоя қилувчи тарих муаллифи эди . Лисимачнинг вафотигача ( милоддан аввалги 281-йил). Дуриснинг бошқа асарлари орасида Диодор Сикулус тарихий кутубхонасининг 19-21-сонли китоблари учун манба бо'лган Сиракузадаги Агатоклнинг ҳаёти киради. Дурис, шунингдек, Ҳера руҳонийлари ро'йхатига ко'ра тартибланган Самос тарихий йилномаларини ёзган. Адабиёт ва сан’атга оид бир қанча рисолалари мавжуд.[11][12]
Ишлар ро'йхати
Дуриснинг саккизта асарининг бир қисми сақланиб қолган, улар орасида унинг “ Тарих” асарининг 33-қисмидан тортиб “Ҳайкал устида” асаридан битта кичик парчагача бўлган. То'лиқ ро'йхат:[11][12]
- Тарихлар (шунингдек, Македония ва Элленика номи билан санаб о'тилган; 33 парча)
- Агатокл ҳақида (шунингдек, Либйcа сифатида ҳам санаб о'тилган; 13 парча)
- Самос йилномалари (22 парча)
- Қонунлар то'г'рисида (2 парча)
- О'йинларда (4 фрагмент)
- Фожиа ҳақида (ва, эҳтимол , Эврипид ва Софокл ҳақида ; 2 парча)
- Рассомлар ҳақида (2 парча)
- Ҳайкал устида (1 парча)
Қо'шимча фикрлар
Дурис ижодини билган кейинги муаллифлар орасида уни мақтаганлар кам. Цицерон уни меҳнацевар ёзувчи сифатида тан олган.[13] Плутарх о'з ишидан фойдаланган, лекин унинг ишончлилигига бир неча бор шубҳа билдиради.[14] Галикарнаслик Дионисий унинг услуби ҳақида ёмон гапиради.[15] Пҳотиус о'з ишининг тартибини мутлақо ното'г'ри деб ҳисоблайди.[16] Эпҳорус каби со'нгги о'тмишдошларидан фарқли о'лароқ, Дурис "фожиали тарих"[17] учун янги мода намунаси бо'либ хизмат қилди, бунга ко'нгилочарлик ва ҳаяжонга фактик ҳисоботлардан ко'ра ко'проқ аҳамият берди. Плутархнинг "Перикл ҳаёти" асарида Дуриснинг Перикл бошчилигидаги Афина қо'шинлари оролни бо'йсундирган пайтда Самосдаги шафқацизлик ва кенг ко'ламли вайронагарчиликни батафсил тасвирлагани (ва Плутархнинг фикрича, бо'рттирилган) ёрқин мисолдир.[18]
Со'нгги танқидчилар Дурисни Теофрастнинг шогирди деб ҳисоблаб, ё "фожиали тарих" перипатетик мактаб та'лимотига[19] мос келишини ко'рсатишга ёки Дуриснинг о'з о'қитувчиларидан бошқача ё'л тутиш мотивларини таҳлил қилишга ҳаракат қилишди.[20] Мунозара муқаррар равишда натижасиз эди.[21]
Манбалар
- ↑ Плутарч, Лифе оф Алcибиадес 32
- ↑ Паусаниас, Гуиде то Греэcе 6.13.5.
- ↑
Чишолм, Ҳугҳ, эд. (1911) "Дурис" Энcйcлопæдиа Британниcа 8 (11чи нашри) Cамбридге Университй Пресс п. 711
- ↑ 4,0 4,1 Ҳазел, Жоҳн. Wҳо'с wҳо ин тҳе Греэк wорлд. Лондон: Роутледге, 2000. ИСБН 0203159713. ОCЛC 49414903. Манба хатоси: Инвалид
<реф>таг; наме "Ҳазел" дефинед мултипле тимес wитҳ дифферент cонтент - ↑ Атҳенаэус, Деипносопҳисц, 4.128.
- ↑ Атҳенаэус, Деипносопҳисц, Боок 4.
- ↑ Э.г. Баррон (1962); Бринк (1960); Кебриc (1974), (1977); эвен ас лате ас Ҳазел (1999); бут нот Ж. Г. Фразер (Паусаниас'с Десcриптион оф Греэcе вол. 4 [1898] п. 41), анд нот вон Албречт (1975).
- ↑ Далбй (1991).
- ↑ Атҳенаэус 128а; Лйнcеус ис алсо намед ас а студент оф Тҳеопҳрастус ат Атҳенаэус 100э анд Суда с.в. Лйнкеус.
- ↑ Атҳенаэус 337д; Суда с.в. Лйнкеус.
- ↑ 11,0 11,1 C. Мüллер, Фрагмента ҳисториcорум Граэcорум вол. 2 (Парис, 1848) пп. 466–488. [Греэк wитҳ Латин транслатион анд cомментарй]
- ↑ 12,0 12,1 Ф. Жаcобй, Диэ Фрагменте дер гриэчисчен Ҳисторикер вол. 2А пп. 1136–1158 [Греэк техт]; вол. 2C пп. 115–131 [Герман cомментарй]
- ↑ Cиcеро, Леттерс то Аттиcус 6.1.
- ↑ Плутарч, Лифе оф Алcибиадес 32; Лифе оф Демостҳенес 23; Плутарч, Лифе оф Эуменес 1.
- ↑ Дионйсиус, Он Cомпоситион 4.
- ↑ Пҳотиус, Либрарй 176.
- ↑ Мичаэл Грант, Тҳе Анcиэнт Ҳисторианс (Неw Ёрк, НЙ: Чарлес Сcрибнер'с Сонс, 1970) п. 142.
- ↑ Плутарч, Лифе оф Периcлес 28.
- ↑ Бринк (1960); Окин (1974), (1980).
- ↑ Кебриc (1974), (1977); Wалбанк (1960); сеэ Wалбанк'с Полйбиус (Беркелей, 1972) п. 35.
- ↑ А. Лескй, А Ҳисторй оф Греэк Литературе (2нд эд., Энг. транс., Лондон, 1966) п. 765; Далбй (1991).
Парчаларнинг нашрлари
- C. Мюллер, Фрагмента ҳисториcорум Граэcорум вол. 2 (Париж, 1848) бет. 466–488. [Лотинча таржимаси ва шарҳи билан юнонча]
- Ф. Жаcобй, Диэ Фрагменте дер гриэчисчен Ҳисторикер вол. 2А бет. 1136–1158 [юнонча матн]; жилд. 2C пп. 115–131 [Германия шарҳи]
Замонавий стипендия
- ЖП Баррон, "Самосдаги Дуриснинг зулми" Классик шарҳнинг янги серияси жилд. 12 (1962) бет. 189–192.
- CО Бринк, Кембриж филология жамияти то'пламидаги "Трагик тарих ва Аристотел мактаби" жилд. 186 (1960) бет. 14–19.
- А. Далби, Классик чораклик янги сериядаги "Самос Дурисининг Витаи" жилд. 41 (1991) бет. 539–541.
- РБ Кебрич, Македония соясида: Самослик Дурис . Висбаден, 1977 йил.
- РБ Кебриc, Классик филологияда "Афинадаги Дурис ҳақида эслатма" жилд. 69 (1974) бет. 286–287.
- Ф. Ландуccи Гаттинони, Дуриде ди Само . Рим, 1997 йил.
- Л. Окин, Самосдаги Дурис бо'йича тадқиқотлар . Мичиган университети диссертацияси, 1974 йил.
- Л. Окин, Панҳелленикада "Элленистик тарихчи мифологияга қарайди" (Лоуренс, Канзас, 1980).
- П. Пéдеч, Троис ҳисториэнс мécоннус: Тҳеопомпе, Дурис, Пҳйларқуэ . Париж, 1989 йил.
- Э. Счwартз, Паулйс Реаленcйcлопäдиэ дер cлассисчен Алтертумсwиссенсчафтда "Дурис (3)": неуэ Беарбеитунг (Штуттгарт: ЖБ Метзлер, 1894-1980) жилд. 5 пт 2 cолс 1853-1856.
- ФW Wалбанк, "Тарих ва фожиа" ин Ҳисториа жилд. 9 (1960) бет. 216–234.
- C. Барон, Тауромениум ва эллинистик тарихшунослик Тимаэус (2012) пп. 247–255.
Бошқа энсиклопедиялар
- М. вон Албречт, Дер клеине Паулй нашрида "Дурис (1)". Конрат Зиэглер, Валтер Сонтҳеимер (Мюнхен: Артемис, 1975).
- Д. Боудер, "Самоснинг Дуриси" юнон дунёсида ким ким эди (Итҳаcа, НЙ: Cорнелл УП, 1982) бет. 101–102.
- Колумбия энциклопедиясида " Самосдаги Дурис ", 6-нашр. (2008).
- Ж. Ҳазел, " Дурис (2) " Ж. Ҳазел, юнон дунёсида ким ким (Лондон, 1999) п. 89.
- Р. Шмитт, Энcйcлопæдиа Ираниcадаги " Самоснинг Дуриси ". ОCЛC 311688910