Semantika
Семантика (юн. „семантикос“ — маъно билдирувчи, ифодаловчи) — 1) тил ёки унинг бирон бир бирлиги (сўз, сўзнинг грамматик шакли, фразеологизм, сўз бирикмаси, ран) орқали ифодаланадиган бутун мазмун, маъно, ахборот; 2) турли тил бирликларининг маъновий томонини ўрганувчи тилшунослик бўлими; семасиология. Айрим луғавий унсурлар тушунчаларини билдиради, бу тушунчаларни эса фақат тўлиқ гаплар ва уларнинг қўшилмалари ифодалаши мумкин. Бинобарин, С.нинг ўрганиш объекти ҳам, асосан, тўлиқ, мустақил маъноли сўзлар ва гапларнинг маънолар тизимидир. С. фан сифатида 19-а.нинг 2-ярмидан ривожлана бошлаган ва ҳозиргача бир-биридан сифат жиҳатидан фарқланувчи бир неча босқичдан ўтган[1].
Манбалар
- ↑ Файл:Натионал Энcйcлопедиа оф Узбекистан лого.пнг „Семантика“, Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (С-ҳарфи). Тошкент: „Ўзбекистон миллий энсиклопедияси“ Давлат илмий нашриёти, 2000–2006-йиллар.
 | Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |
 | Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |