Шуҳрат (асл исми ва фамилияси — Ғулом Аминжонович Алимов) (1918-йил 19-апрел, Тошкент — 1993 — йил 20-июн, ўша ерда) — ўзбек ва совет ёзувчиси, шоири, драматург ва таржимон . Ўзбекистон халқ ёзувчиси (1983). Ўзбекистон ССРда хизмат кўрсатган санъат арбоби (1978).

Шуҳрат
Асл исми Ғулом Аминжонович Алимов

Биографияси

Ҳунарманднинг ўғли. Мактабдан кейин транспорт техникумида ўқиган (1932-1933). Кейин 1934-1936 йилларда Ўрта Осиё транспорт муҳандислари институтида (ҳозирги Тошкент темир йўл муҳандислари институти), 1936–1940-йилларда Низомий номидаги Тошкент педагогика институтида таҳсил олган.

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси котибининг ёрдамчиси (1934—1936) бўлиб ишлаган.

1940-йил ноябрдан 1943-йил 15-июлгача ҳарбий хизматда Катта лейтенант бўлиб, Шимолий Кавказ фронтининг 164-бригадасида хизмат қилган [1] . Ғалабанинг 40 йиллиги муносабати билан иккинчи даражали Ватан уруши ордени билан тақдирланган[2].

1945-1948 йилларда „Шарқ юлдузи“ ёшлар журналида, шу журналда бўлим мудири (1948-1950) бўлиб ишлаган.

1951-йилда Мақсуд Шайхзода, Шукрулло Юсупов, Саид Аҳмад билан бирга „миллатчилик фаолияти учун“ ҳибсга олиниб, 25 йилга озодликдан маҳрум этилди [3] . Қозоғистондаги лагерларда эди. 1955-йилда у реабилитация қилинди.

1955-1958 ва 1960-1970-йилларда Ўзбекистон республика газета ва журналларида адабий маслаҳатчи, 1958-йилда адабий фонд директори, 1960-1970-йилларда Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси масъул котиби бўлган.

Ижоди

Шоир сифатида илк дебютини 1936-йилда „Меҳрол“ шеърий тўплами билан бошлаган. 1936-1940 йилларда унинг яна бир қанча шеърий тўпламлари нашр этилди.

Шуҳрат „Ҳаёт нафаси“ (1949), балладалар (1959), „Ўлмаслик“ (1961), „Буюк севги“ (1966), „Лирика“ (1973), „Шеърлар“ (1977), „Ошиқ юрак“ (1979) шеърий тўпламлари, ҳикоялар муаллифи. „Оила“ (1946), „Рустам“ (1947), „Бир кечанинг фожиаси“ (1976), „Одамдан одамга“ (1980). „Шинелли йиллар“ (1959), „Олтин зангламас“ (1965), „Жаннат қидирганлар“ (1968) романлари муаллифи. Шунингдек, у болалар учун романлар, қиссалар, песалар, асарлар ёзган.

Шуҳратнинг кўплаб асарлари хорижий тилларга таржима қилинган.

Г. асарларини ўзбек тилига таржима қилиш билан шуғулланган. Гейн, А. ФРОМ. Пушкин , М. ЙУ. Лермонтов , А. Миcкевич, Т. Шевченко ва бошқалар, япон, ветнам, озарбайжон шоирларининг шеърлари.

Танланган асарлари

Шеърият
  • „Бизнинг кўча“, 1947-йил;
  • „Ҳаёт нафаси“, 1948-йил;
  • "Қардошлар", 1950-йил;
  • „Балладалар“, 1958-йил;
  • „Мардлик афсонаси“, 1959-йил;
  • „Гулдурсин“, 1960-йил;
  • "Сенинг севгинг", 1961-йил;
  • „Сўлмас чечаклар“;
  • „Жамила“, 1962-йил;
  • „Қувғинди“, 1963-йил;
  • „Ишқингда ёниб“, 1964-йил;
  • „Буюк муҳаббат“, 1966-йил;
  • „Лирика“, 1973-йил;
  • „Шайдо кўнгил“, 1976-йил;
  • „Ҳали тун узоқ“, 1984-йил.
Проза
  • "Оила", 1946-йил;
  • „Рустам“, 1947-йил;
  • „Балоғат“, 1958-йил;
  • „Шинелли йиллар“, 1958-йил;
  • „Бир кеча фожиаси“, 1976-йил.

Мукофотлари

Манбалар

  1. ↑ Памят народа
  2. ↑ Алимов Гулям Аминджанович. Орден Отечественной войни ИИ степени
  3. ↑ „Восстановление Народного Хозяйства Усиление Администрирования. Новый Этап Репрессий Интеллигенции“. 2021-йил 20-январда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2020-йил 26-декабр.
  4. ↑ Указ Президента Республики Узбекистан от 25 август 2003 года № УП-3298 «О награждении посмертно деятелей науки, литературы и искусства, внесших огромный вклад в развитие науки и культуры Узбекистана». — ИССН 0206-6637.
  5. ↑ Указ Президента Республики Узбекистан от 23 апрел 1993 года № УП-598 «О награждении Почетной грамотой Республики Узбекистан Г.А. Алимова (Шухрата)»

Ҳаволалар