Синоп кодекси (лотинча: Cодех Синопенсис; белгиси: О ёки 023) — ВИ аср юнон тилидаги унсиал қўлёзма бўлиб, Матто Инжили матнининг парчаларини (асосан 13-24-боблар), 44 пергамент варағида (30 х 25 см) ўз ичига олади[1]. Қўлёзманинг номи қўлёзма топилган шаҳардан келиб чиққан[2].

Қўлёзма хусусиятлари

Синоп Кодекси бинафша рангли пергаментга кумуш сиёҳ билан ёзилган. „Худо“ ва „Исо“ (номина саcра) сўзларининг қисқартмалари олтин ҳарфлар билан ёзилган. Варақдаги матн бир устунда, устунда 15 қаторда жойлашган[1].

Синоп кодекси, Россан кодекси, Берат кодекси ва Санкт-Петербург бинафша кодекси билан бирга Янги Аҳднинг бинафша рангли унсиал қўлёзмалари гуруҳига киради.

Қўлёзманинг юнонча матни Аланднинг В тоифасида таснифланган Византия матн турини акс эттиради[1].

Тарих

Қўлёзмани Кавказ сафаридан қайтаётган франсуз зобити, капитан Ж. де ла Таил 1899-йил декабр ойида Синоп юнон кварталида яшовчи кекса бир кишидан сотиб олган[3]. Орлеанга етиб келган де ла Таил қўлёзмани китоб сотувчисига сотди, ундан франсуз филологи ва тарихчиси, Миллий кутубхона ходими А. Аумонт[3] сотиб олди. Аумонт қўлёзмани қисман „Жоурнал дес саванц“ журналида 1900-йилда ва тўлиқроқ версиясида „Нотиcес эт эхтраиц дес манусcриц де ла Библиотҳèқуэ натионале“ тўпламида 1901-йилда нашр қилди[3].

Ҳозирда Парижда Франсия миллий кутубхонасида 43 та (яъни биттадан ташқари) фолиолар мавжуд. Гр. 1286[1].

Яна қаранг

Манбалар

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Курт унд Барбара Аланд: Дер Техт дес Неуэн Тестаменц. Эинфüҳрунг ин диэ wиссенсчафтличен Аусгабен соwиэ ин Тҳеориэ унд Прахис дер модернен Техткритик. Стуттгарт: Деуцче Бибелгеселлсчафт 1989, С. 122. ИСБН 3-438-06011-6
  2. ↑ C. Р. Грегорй, „Техткритик дес Неуэн Тестаменц“, Леипзиг 1909, вол. 3, п. 1023.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Cронин 1901.

Адабиётлар

  • Брюс М. Метзгер, Янги Аҳд матни: унинг узатилиши, бузилиши ва тикланиши, 1968 ва бошқалар, Оксфорд университети нашриёти, пп. 54–55.
  • {{{заглавие}}}.
  • {{{заглавие}}}.
  • {{{заглавие}}}.

Ҳаволалар