Ингичка бошли сичқонча (Стеноcраниус грегалис) — кемирувчилар туркумга мансуб тур. Илгари Миcротус оиласига жойлаштирилган эди, аммо замонавий рўйхатларда Ласиоподомис[1] ёки Стеноcраниусга киритилади. Шимолий ва Марказий Осиёда учрайди.

Ингичка бошли воле
Илмий таснифлашUshbu tasnifni tahrirlash
Олам: Эукариотлар
Тип: Хордалилар
Синф: Сутемизувчилар
Туркум: Кемирувчилар
Бинар номи
Стеноcраниус грегалис

Тавсифи

Ингичка бошли сичқоннинг боши ва танаси узунлиги 89 анд 122 мм (3.5 анд 4.8 ин) гача ва қисқа думи 21 то 32 мм (0.8 то 1.3 ин). Бош суягининг ўлчамлари уни Хитойдаги бошқа Миcротус оиласи турларидан ажратиб туради. Ёзда, орқа тарафдаги мўйнаси оч сарғиш тусда. Қишда, елкаси ранг ёрқин қизил тусда. Думи бир хил сарғиш ёки икки рангли, юқорида тўқ жигарранг ва пастда сарғиш-жигарранг бўлиши мумкин. Қўл ва оёқларнинг юқори юзаси жигарранг-оқ рангга эга[2].

Тарқалиши ва яшаш жойи

Ингичка бошли воле Оқ денгиздан Колима дарёсигача бўлган шимолий Осиёнинг тундра минтақаси бўйлаб тарқалган. Қозоғистон, Қирғизистон, жануби-ғарбий Сибир, Саха Республикаси, Мўғулистон ва Шимолий Хитойнинг чўлларида ҳам учрайди[3][3].

Ингичка бошли сичқонча Карпат, Урал ва Осиёга илиқроқ музликлараро даврда тарқалган[4][5][6].

Хулқ-атвори

Ингичка бошли сичқон ер остида узунлиги 25 cм (10 ин) бўлган туннелларнинг мураккаб тизимида яшайди. Уяси бир нечта кириш жойларига эга. Бу турнинг ингичка боши музли тупроқдаги тор бўшлиқлар ва ёриқлар орқали ўтишни осонлаштириш учун ривожланган бўлиши мумкин[7]. У асосан тунда фаол бўлади, лекин кундузи ҳам ўз чуқуридан чиқади. Ўтлар, дуккаклилар, бошқа ер ости ва ер усти ўсимликлари билан озиқланади. Кўпайиш иссиқ ойларда содир бўлади, ҳар йили ўртача саккизта авлод туғилади[7].

Бу воле Александромй миддендорффи билан биргаликда Ямал ярим оролидаги Арктика тулкисининг асосий озуқаларидан биридир[8].

Ҳолати

Ингичка бошли сичқончанинг жуда кенг тарқалган, популяциялар ўзгарувчан бўлса-да, бу тур учун алоҳида таҳдидлар аниқланмаган. Табиатни муҳофаза қилиш халқаро иттифоқи унинг муҳофаза ҳолатини „энг кам ташвишли“ деб баҳолаган[3].

Манбалар

  1. ↑ Бацаикҳан, Н.; Цйцулина, К.; Формозов, Н.; Шефтел, Б. (2008). „Миcротус грегалис“. ИУCН Ред Лист оф Тҳреатенед Спеcиэс. 2008. Ретриэвед 10 Оcтобер 2014.
  2. ↑ Андреw Т. Смитҳ. А гуиде то тҳе маммалс оф Чина. Принcетон Университй Пресс, 2008 — 231-бет. ИСБН 978-0-691-09984-2. 
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Бацаикҳан, Н.; Цйцулина, К.; Формозов, Н.; Шефтел, Б. (2008). „Миcротус грегалис“. ИУCН Ред Лист оф Тҳреатенед Спеcиэс. 2008. Ретриэвед 10 Оcтобер 2014.
  4. ↑ Баcа, М., Поповиć, Д., Леманик, А., Баcа, К., Ҳорáčэк, И., & Надачоwски, А. (2019).
  5. ↑ Нéметҳ, А., Бáрáнй, А., Cсорба, Г., Магяри, Э., Пазонйи, П., & Пáлфй, Ж. (2017).
  6. ↑ Косинцев, П. А., & Бачура, О. П. (2014).
  7. ↑ 7,0 7,1 Андреw Т. Смитҳ. А гуиде то тҳе маммалс оф Чина. Принcетон Университй Пресс, 2008 — 231-бет. ИСБН 978-0-691-09984-2. 
  8. ↑ Терекҳина, Алехандра (2021). "Тҳе cонтехт оф ан эмергинг предатион проблем: Ненец реиндеэр ҳердерс анд Арcтиc фохес ин Ямал". Эуропеан Жоурнал оф Wилдлифе Ресеарч: 4.