ТреС-1б

ТреС-1 ни Юпитер билан таққослаш
Кашф этилиши[2][3]
Кашф этилган ТреС
Кашфиёт сайти Теиде Обсерваторй, Лоwелл Обсерваторй, Паломар Обсерваторй
Кашф этилган санаси 2004-йил, 24-август
Аниқлаш усули
Транзит
Меҳвар таснифи
Катта ярим ўқи 0.03926+0.00058
−0.00060
АУ
Экссентриситети <0.012[4]
Орбитал даври 3.03006973±0.00000018[1] д
Чекиниш 88.2 ± 1
Семи-амплитуде 106.7+2.9
−2.8
[4]
Юлдуз ГСC 02652-01324
Физик таснифи
Зичлик 642 кг/м3 (1,082 лб/cу йд)
Эркин тушиш тезланиши (экваторда) 0.52 г
Ҳарорат 1,060 ± 50

ТреС-1б — Лира (Лира) юлдуз туркумидаги тахминан 523 ёруғлик йили узоқликда жойлашган қуёшдан ташқари сайёра . Сайёранинг массаси ва радиуси унинг Юпитерга ўхшаш масса таркибига эга Жовиан сайёраси эканлигини кўрсатади. Юпитердан фарқли ўлароқ, лекин бошқа юлдузлар атрофида аниқланган бошқа кўплаб сайёраларга ўхшаш, ТреС-1 ўз юлдузига жуда яқин жойлашган ва иссиқ Юпитерлар деб номланувчи сайёралар синфига киради. Сайёра ГСC 02652-01324 (тўқ сариқ митти юлдуз) атрофида айланиб юрган ҳолда топилган.

Аниқланиши ва кашф қилиниши

ТреС-1б Транс-Атлантик экзосайёра тадқиқоти томонидан 4 инчес (100 мм) телескопи ёрдамида сайёранинг она-юлдузи бўйлаб ўтишини аниқлаш орқали топилган. Бу кашфиёт Кеcк расадхонаси томонидан радиал тезлик усули ёрдамида тасдиқланди, бу унинг массасини аниқлаш имконини берди.

Транзит

2005-йил 22-мартда НАСАнинг Спитзер космик телескопидан фойдаланган астрономлар бу ҳақиқатдан фойдаланиб, бизнинг Қуёш тизимимиздан ташқарида айланиб юрган иккита илгари аниқланган сайёраларнинг инфрақизил нурларини тўғридан-тўғри суратга олишди. Уларнинг топилмалари сайёраларнинг ҳарорати ва орбиталарини очиб берди.

Кўринадиган ва инфрақизил нурда ТреС-1 нинг тутилиши

Спитзернинг турли инфрақизил тўлқин узунликлари ёрдамида олиб бориладиган кузатувлари сайёрадаги шамоллар ва атмосфераси таркиби ҳақида кўпроқ маълумот бериши мумкин. Бу ТреС-1 нинг 1000 К (1340 °Ф) дан юқори бўлган ҳароратини аниқлаш имконини берди. Сайёранинг Бонд албедоси 0,31 ± 0,14 эканлиги аниқланди.[5]

Инфрақизил панелда ранглар, агар биз уларни ёруғлик спектрининг кўринмас, инфрақизил қисмига қайтара олсак, кўзларимиз нимани кўриши мумкинлигини акс эттиради. Иссиқ юлдуз инфрақизил нурда кўринадиганга қараганда камроқ ёрқинроқ ва заифроқ кўринади. Иссиқ сайёра инфрақизил нурда чўққига чиқади, шунинг учун ёрқинроқ кўрсатилади. Уларнинг ранглари ҳароратнинг нисбий фарқларини ифодалайди. Юлдуз сайёрадан иссиқроқ бўлгани ва иссиқроқ жисмлар қизил рангга қараганда кўпроқ кўк ёруғлик чиқарадиганлиги сабабли юлдуз кўк рангда, сайёра эса қизил рангда тасвирланган.

Сайёранинг умумий кўриниши иссиқ, газли гигант сайёраларнинг назарий моделларидан илҳомланган. Бу „иссиқ Юпитерлар“ таркиби ва массаси бўйича Юпитерга ўхшайди, аммо бундай юқори ҳароратларда бутунлай бошқача кўриниши кутилмоқда.

Радиал тезлик

ТреС кўп транзит сайёра тадқиқоти жараёнида транзит ёруғликнинг эгри чизиғи ва кўп рангли фотометрия, аниқ радиал тезлик ўлчовлари орқали ҳамроҳнинг сайёравий табиатини тасдиқлади. Бу билан, сайёра ҲД 209458 б орбитал давригида ўхшайди, лекин Оптиcал Гравитатионал Ленсинг Эхперимент (ОГЛЕ) транзит сайёралариникидан тахминан икки баравар узунроқ. Унинг массаси ҲД 209458 б массасига ўхшайди, лекин унинг радиуси сезиларли даражада кичикроқ ва назарий моделларга атмосферада чуқур иссиқлик манбасини талаб қилмасдан мос келади. Чунки баъзи тадқиқотчилар ҲД 209458 б учун чақирган.

Айланиши

Росситер-МcЛаугҳлин эффекти[6] ёрдамида айланиш орбитаси бурчаги 2007-йилда +30 ± ° деб ўлчанди[7] ва ўлчов 2012-йилга келиб янгиланмаган.[8]

Хусусиятлари

Ҳуббле ТреС-1 да сув топиши мумкин ва у сайёра ўлчамини аниқроқ ўлчаш имконини беради. Тадқиқот гуруҳи хулосасига кўра, сунъий йўлдошнинг пайдо бўлиши эҳтимолдан йироқ, аммо сайёранинг тарихи ва ҳозирги орбитал конфигурациясини ҳисобга олган ҳолда бу содир бўлиши мумкин.

8 та экзосайёра атрофида атиги 11 та экзомун номзоди бор, аммо баъзи тадқиқотчилар бундай сунъий йўлдошлар биологияни қўллаб-қувватламайдиган улкан газсимон дунёлар атрофида ҳаёт мавжуд бўлиши учун мантиқий жой бўлади, деб ҳисоблашади.

Моделлар шуни кўрсатадики, ТреС-1 ўтмишда эксантрик орбитаси туфайли сезиларли даражада қизиб кетган, аммо бу сайёра радиусини оширмаганга ўхшайди.[9]

Яна қаранг

  • Транс-Атлантик экзосайёра тадқиқоти
  • 51 Пегаси б
  • ҲД 209458 б
  • Иссиқ Юпитер
  • ТреС-2б

Фойдаланилган адабиётлар

  1. ↑ Балуэв, Роман В. эт ал. (2015). "Бенчмаркинг тҳе поwер оф аматеур обсерваториэс фор ТТВ эхопланец детеcтион". Монтҳлй Нотиcес оф тҳе Роял Астрономиcал Соcиэтй 450 (3): 3101–3113. дои:10.1093/мнрас/ств788. 
  2. ↑ W. М. Кеcк Обсерваторй (2004-йил 24-август). „Кеcк cонфирмс трансит планет“. Пресс-релиз. Қаралди: 2019-йил 14-август.
  3. ↑ Алонсо, Рои эт ал. (2004). "ТреС-1: Тҳе Транситинг Планет оф а Бригҳт К0В Стар". Тҳе Астропҳйсиcал Жоурнал Леттерс 613 (2): Л153–Л156. дои:10.1086/425256. 
  4. ↑ 4,0 4,1 Бономо, А. С. эт ал. (2017). "Тҳе ГАПС Программе wитҳ ҲАРПС-Н ат ТНГ . ХИВ. Инвестигатинг гиант планет мигратион ҳисторй виа импровед эccентриcитй анд масс детерминатион фор 231 транситинг планец". Астрономй анд Астропҳйсиcс 602: А107. дои:10.1051/0004-6361/201629882. ҳттпс://www.аанда.орг/артиcлес/аа/фулл_ҳтмл/2017/06/аа29882-16/аа29882-16.ҳтмл. 
  5. ↑ Чарбоннеау; Аллен, Лори Э.; Мегеатҳ, С. Тҳомас; Торрес, Гуиллермо; Алонсо, Рои; Броwн, Тимотҳй М.; Гиллиланд, Роналд Л.; Латҳам, Давид W. эт ал. (2005). "Детеcтион оф Тҳермал Эмиссион фром ан Эхтрасолар Планет". Тҳе Астропҳйсиcал Жоурнал 626 (1): 523–529. дои:10.1086/429991. ҳттпс://арчиве.орг/детаилс/сим_астропҳйсиcал-жоурнал_2005-06-10_626_1/паге/н530. 
  6. ↑ Жошуа Н. Wинн (2008). "Меасуринг аccурате трансит параметерс". Проcеэдингс оф тҳе Интернатионал Астрономиcал Унион 4: 99–109. дои:10.1017/С174392130802629Х. 
  7. ↑ Нарита (Аугуст 25, 2007). "Меасуремент оф тҳе Росситер-МcЛаугҳлин Эффеcт ин тҳе Транситинг Эхопланетарй Сйстем ТреС-1". Публиcатионс оф тҳе Астрономиcал Соcиэтй оф Жапан 59 (4): 763–770. дои:10.1093/пасж/59.4.763. ҳттп://пасж.асж.ор.жп/в59/н4/590411/590411.пдф. 
  8. ↑ Албречт, Симон; Wинн, Жошуа Н.; Жоҳнсон, Жоҳн А.; Ҳоwард, Андреw W.; Марcй, Геоффрей W.; Бутлер, Р. Паул; Арриагада, Памела; Cране, Жеффрей Д.; Шеcтман, Степҳен А. (2012), „Облиқуитиэс оф Ҳот Жупитер ҳост старс: Эвиденcе фор тидал интераcтионс анд примордиал мисалигнменц“, Тҳе Астропҳйсиcал Жоурнал, 757 (1): 18, арХив:1206.6105, Бибcоде:2012АпЖ...757...18А, дои:10.1088/0004-637Х/757/1/18
  9. ↑ Жаcксон; Греэнберг, Ричард; Барнес, Рорй (Жулй 10, 2008). "Тидал Ҳеатинг оф Эхтра-Солар Планец". Тҳе Астропҳйсиcал Жоурнал 681 (2): 1631–1638. дои:10.1086/587641. ҳттпс://арчиве.орг/детаилс/сим_астропҳйсиcал-жоурнал_2008-07-10_681_2/паге/1631. 

Ҳаволалар