Ван Бо (хитойча 王勃), иккинчи исми Тзи’ан 649-676), Тан даврининг хитой шоири. Ванг Бо „илк Танг даврининг тўртта йирик шоири“ дан бири ҳисобланади.

Ван Бо
Таваллуди 650
Тан империясининг Лунгмен округи
Вафоти 676
Ветнам, Нгеан провинцияси
Тахаллуси Тзи’ан
Касби шоир
Фуқаролиги Тан империяси[1]
Жанр шеърият

Таржимаи ҳол

Ван Бо Ван Тзи шоирнинг уч қорин нари эди. Цзянчжоу вилоятининг Лунгмен округида (ҳозирги Шанси провинсияси, Хесзин уезда) туғилган. Император оиласи аъзоларидан бирининг котиби бўлиб хизмат қилган, кейин Гочжоу округида ҳарбий хизматда бўлган, аммо тез орада ишдан четлаштирилган. Эрта ўлимига қарамай – у 26 ёшида Янсзидан ўтаётганда чўкиб кетди – у Хитой адабиётида сезиларли из қолдирди.

Ян Тзюн, Ло Бинван ва Лу Чжаолин билан биргаликда у „Эрта Тан сулоласининг тўрт даҳоси“ деб номланган гуруҳнинг бир аъзоси эди. Улар орасида Ван Бо биринчи ўринда туради. Ван Бонинг шеърий меросидан 80 га яқин шеър, асосан, тўртлик, ритмик наср намунаси, „Шаҳзода саёҳати саройида“ шеърларининг сўзбошиси сақланган.

Ижод

Шеърларда манзара чизмалари („Тоғларда“), айрилиқ мавзуси („Совуқ кечада дўстимни эсладим“), уруш машаққатлари ҳақидаги нолалар устунлик қилади. Ван Бо шеъриятнинг мураккаб шаклларидан воз кечди ва шеър оҳангини ривожлантирди. „Шаҳзода саёҳати саройида“ номли узун иншо-муқаддима шоирни наср устаси сифатида улуғлаган.

Мао Зедонгнинг қўли билан ёзилган, Ван Бо ўзининг „Тенг шаҳзодаси павилонида“ шеърига сўзбоши қилган сўзбошидан иқтибос (ўнг устунда юқоридан пастгача, сўнгра чап устунда юқоридан пастгача): „Тонг осмондан тушади ва ёлғиз ўрдак билан тенг равишда учади ва кузги сувлар чексиз самовий масофа билан бир рангга бирлашди“[2](хитойча 落霞与孤鹜齐飞,秋水共长天一色), Тенг шаҳзодаси саройи, Нанчан, ХХР[3][4]

Академик В. М. Алексеэв иншони рус тилига нафис услуб намунаси сифатида таржима қилиб, Ван Бонинг ушбу шеърларида ва уларга сўзбошида "саҳнани тарк этган тарихан машҳур ва нуфузли шахсларнинг аввалги ҳашамати мотиви борлигини таъкидлади. , унинг тўлиқ вайрон бўлган авлодлари гувоҳлар қолдирган. Инсон эмас, балки табиат ҳукмронлик қилади ва Янтзитзянг (Тзянг) абадий тўлиқлик ва чидаб бўлмаслик билан мақсадсиз оқади.

Ван Бо Суй давридан кейин ҳам сақланиб қолган „гунти“ (хитойча 宫体诗风) услубининг тарқалишига қарши чиқди ва ҳиссиётларга бой услубни ёқлади.

Манбалар

  1. ↑ „Хитой биографиик ма'лумотлар базаси“ (хитойча). Ҳарвард Университй. Тҳе Фаcултй оф Арц анд Сcиэнcес. Қаралди: 9-декабр 2022-йил.
  2. ↑ Ванг Бо. Танг шаҳзодаси саройида. Ше'риятга сўзбоши. // Хитой классик насри. Академик В. М. Алексеэв таржималарида (русча). СССР Фан академияси, хитойшунослик институти М.:: СССР Фан акедимисясининг нашриёти, 1958-йил — 392 б.-бет. Қаралди: 9-декабр 2022-йил. 
  3. ↑ „Ван Бо. Тенг шаҳзодаси саройида. Ше'рларга сўзбоши“ (хитойча). Баике. 14-феврал 2020-йилда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 9-декабр 2022-йил.
  4. ↑ „有的不明觉厉,有的耳熟能详… 滕王阁11副名联,总有一副“走心联”“ (хитойча). Қаралди: 9-декабр 2022-йил.