Vergul

Вергул (франсузча: Виргуле) — тиниш белгиси (,). Энг кўп қўлланадиган тиниш белгилар қаторига киради. Қўлланиш ўрни, шакли турли даврларда ва турли тилларга оид ёзувларда турлича бўлган. Ўзбек тилида Вергул тескари пеш, пеш, ярим туриш, ярим тиниш каби номлар билан ҳам юритилган. Вергул дастлаб қисқа пауза учун ишлатилган, кейинчалик, унинг қўлланиш доираси ва вазифаси кенгайган. Ўзбек тилида Вергул уюшиқ (Сен куйчи, пахтакор, олим…) ва ажратилган бўлакларни (Азизга, собиқ талабага, бу сўз ёқмади), кириш (Лекин, менимча ҳақсиз) ва киритма конструксияларни (Ёлғиз боришга, очиғини айцам, юрагим дов бермади), ундалма (Азизлар, бир оз сабр қиламиз) ва ундов сўзларни (Ҳой, нима қиляпсан?), „ҳа“, „йўқ“, „хўп“, „қани“… каби сўзларни, нутқда такрорланган сўзларни, боғловчисиз ва мураккаб қўшма ран таркибидаги гапларни (Кун ботиб, осмон қорайган), муаллиф гапини кўчирма нутқдан ажратиш (Бугун мен келолмайман, — деди у) учун ишлатилади. Вергул қавс, қўштирноқ билан қўлланганда улардан кейин, тире билан қўлланганда ундан олдин қўйилади, кўп нуқта билан келганда тушиб қолади.

,

Вергул
Униcоде ичида	У+002C
УТФ-16	0х2C
УРЛ-код	%2C
Яна қара
Нуқта

Адабиётлар

• ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил