А, а — ўзбек кирилл алифбосининг биринчи ҳарфи. Унли, тил олди, лабланмаган товушни ифода этади (мас, арча, барча). 1929—39-йилларда амалда бўлган ўзбек лотин алифбоси ва 1995-йилда қабул қилинган кейинги ўзбек лотин алифбосида биринчи ҳарф ҳам айни шундай. Жаҳон ёзуви тарихида туркий халқлар, шу жумладан ўзбек халқи учун умумий бўлган ёзувларда А ҳарфи ўзига хос шаклда бўлган. А.., АН... (юнонча: а, унли сўзлар олдидан ан) — чет сўзларда, асосан юнонча сўзларда ишлатиладиган олд қўшимча. Бу қўшимча сўз ўзагида ифодаланган маънонинг инкор этилишини билдиради. Мас, абиогенез, анаэроблар. Ҳоз. ўзбек тилидаги но-, бе-, ғайри каби қўшимчаларга тўғри келади. Масалан, анормал (ғайри мўътадил), анорганик (ноорганик) ва б.[1]

Кирилл алифбоси ҳарфи А
Кирилл ёзуви
А Б В Г Ґ Д Ђ
Ѓ Е (Ѐ) Ё Є Ж З
Ѕ И (Ѝ) І Ї Й Ј
К Л Љ М Н Њ О
П Р С Т Ћ Ќ У
Ў Ф Х Ц Ч Џ Ш
Щ Ъ Ы Ь Э Ю Я
Тарихий ҳарфлар
(Ҁ) (Ѹ) Ѡ (Ѿ) (Ѻ) Ѣ Ꙗ
Ѥ ІѢ Ѧ Ѫ Ѩ Ѭ Ѯ
Ѱ Ѳ Ѵ (Ѷ) Ын
Нославян тиллари ҳарфлари
Ӑ Ӓ Ә Ӛ Ӕ Ԝ Ғ
Ӻ Ӷ Ҕ Ԁ Ԃ Ӗ Ҽ
Ҿ Ӂ Җ Ӝ Ԅ Ҙ Ӟ
Ԑ Ӡ Ԇ Ӥ Ӣ Ӏ Ҋ
Қ Ҟ Ҡ Ӄ Ҝ Ԟ Ԛ
Ӆ Ԓ Ԡ Ԉ Ԕ Ӎ Ҥ
Ԣ Ԋ Ң Ӊ Ӈ Ӧ Ө
Ӫ Ҩ Ҧ Ԥ Ҏ Ԗ Ҫ
Ԍ Ҭ Ԏ Ӳ Ӱ Ӯ Ү
Ұ Ҳ Ӽ Ӿ Һ Ҵ Ӵ
Ҷ Ӌ Ҹ Ӹ Ҍ Ӭ Ԙ
Эслатма. Қавс ичидаги белгилар (мустақил) ҳарф мақомига эга эмас.
Элизавета Бёмнинг азбукасидаги А ҳарфи

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил