Абдулкарим ар-Розиқий (арабча: عبد الكريم الرازحي) (1947-йилда туғилган) – яманлик шоир. Унинг илк шеърий тўплами „Иккинчи жаннат ва қўшимча дўзахга бўлган эҳтиёж“ деб номланган. У Яман Маданият вазирлигида (Сано) ишлаган ва „Ал-Яман ал-Жадид“ журналини таҳрир қилган[1].

2000-йилда Абдулкарим ар-Розиқийнинг „Ёзги тун орзуси“ шеъри уни диний фундаменталистлар билан муаммоларига сабаб бўлган. Ташкилий кампания натижасида у мамлакатдан қочиб, Нидерландияда бошпана излашга мажбур бўлган[2]. У кейинроқ қайтиб келган. Абдулкарим ар-Розиқийнинг машҳур гиёҳванд моддаси қат ҳақидаги фикрлари, биринчи марта 1993-йилда Емен Тимес газетасида чоп этилган мақоласида пайдо бўлиб, кенг иқтибос қилинган: „Қат… халқимизнинг афюни. Бу бизнинг республикамизни бошқараётган яшил имом. Бу ҳамма нарсанинг калити ва бизнинг барча ижтимоий тадбирларимизнинг марказидир. Бу ҳамма нарсани тушунтирадиган тушунарсиз нарсадир“.

Абдулкарим ар-Розиқийнинг шеърлари 1988-йилда замонавий араб адабиёти антологиясида таржима қилинган. Унинг қисқа ҳикоялари австралиялик ёзувчи Эва Саллис томонидан таржима қилинган ва 2005-йилда „Ҳеат“ адабий журналида нашр этилган[3].

Манбалар