Asʼhobi Kahf sahifasining manbasini koʻrish

{{Birlashtirishga|Gʻor ahli}}
'''Asʼhobi Kahf''' ({{lang-ar|اصحاب الکهف}}) — oʻz davri podshohi [[Daqyonus]] (imperator [[Detsiy]]) zulmidan qochib,  imonlarini saqlash maqsadida gʻorga kirib yashiringan va [[Alloh taolo|Alloh taoloning]] irodasi, ilohiy moʻjiza bilan koʻp yillar uxlatib qoʻyilgan yosh yigitlar va ularning iti. 

Asʼhobi Kahfning necha kishi boʻlganligi haqida (3, 5, 7 kishi) ixtilof bor. Ular [[Alloh|Allohning]] inoyati bilan 309 yildan soʻng uygʻonib, Tamlixo degan sheriklarini yegulik uchun shaharga yuborishadi. Tamlixo sotuvchiga yegulik haqqini toʻlash uchun [[Daqyonus]] davridagi tangani beradi. Sotuvchi bu eski pulni koʻrib, Tamlixoni podshoh huzuriga olib keladi. Podshoh bu holatga oydinlik kiritish uchun olimlarni chaqiradi. Olimlar [[Injil|Injilda]] bu haqda bashorat kelganini aytishadi. Podshoh bu ishdan xursand boʻlib, Tamlixo bilan gʻorga keladi va Asʼhobi Kahf suhbatiga musharraf boʻladi. Asʼhobi Kahf taomni yeb boʻlishgach, yana uyquga ketishadi va uyqu chogʻida Haq taolo amri bilan vafot etadilar. Podshoh ana shu gʻorda ulkan bir maqbara qurdiradi.

Asʼhobi Kahf haqida [[Tarixi anbiyo va hukamo|“Tarixi anbiyo va hukamo”da]] maʼlumot berilgan. Shuningdek, [[Alisher Navoiy]] [[Hayrat ul-abror|“Hayrat ul-abror”da]] Nizomiy, Amir Xusrav va Jomiyni fano Kahfining asʼhobiga, oʻzini esa ularning itiga mengzagan:{{Q2|Kahfi baqo ichra alar boʻlsa gum,<br>Men ham oʻlay robiuhum kalbuhum.|[[Alisher Navoiy]]|[[Hayrat ul-abror]], 13-bob}}[[Xamsat ul-mutahayyirin|“Xamsat ul-mutahayyirin”da]] Sogʻariy degan shoir ushbu baytga javob yozgani va bu javob [[Alisher Navoiy|Navoiyga]] ham, [[Jomiy|Jomiyga]] ham maqbul tushmagani haqida maʼlumot beriladi<ref>{{Kitob manbasi|title=“Alisher Navoiy: Qomusiy lugʻat”}}</ref><ref>{{Kitob manbasi|title=“Tarixi anbiyo va hukamo”}}</ref>.
== Manbalar ==
[[Turkum:Navoiyshunoslik]]
<references />{{no iwiki}}{{Chala}}