Eshonqul Ismoilov
Эшонқул Исмоилов (1902-йил 1-март, Жиззах — 1990-йил 20-июл) — Ишчи ва деҳқон Қизил Армиясининг гвардия Қизил Армияси аскари, Улуғ Ватан уруши қатнашчиси, Совет Иттифоқи Қаҳрамони (1945)[1][2].
| Эшонқул Исмоилов | |
|---|---|
| Таваллуди |
1-март 1902-йил Жиззах вилояти |
| Вафоти |
20-июн 1990-йил Жиззах вилояти |
| Фуқаролиги |
 СССР |
| Қўшин турлари | пиёда |
| Хизматдаги йиллари | 1942–1945 |
| Ҳарбий қисм | 240-гвардия милтиқ полки (74-гвардия милтиқ дивизияси) |
| Лавозими | Автоматчи |
| Жанг/уруш | Улуғ Ватан уруши |
Ҳаёти
Исмоилов ўзбек деҳқон оиласида туғилган. Ўрта мактабни тугатиб, ўз қишлоғида фермада ишлаган, 1930-йилдан колхозда фермер хўжалигини бошқарган. 1942-йил октябрда Ўрта Осиё ҳарбий округида Қизил Армия сафига чақирилиб, 1943-йил февралидан Германия билан урушда қатнашган. Жануби-ғарбий фронтда 74-гвардия пиёда дивизияси таркибида, 1943-йил октябрдан 3-Украина фронтида, 1944-йил июлдан 1-Украина фронтида жанг қилган. Днепр жангида, Березнег-Снигиров, Одесса ва Белоруссия операцияларида қатнашган, 1943-йил 17-декабр ва 1944-йил 3-мартда яраланган. 240-гвардия пиёда полки, 74-гвардия пиёда дивизияси, 29-гвардия пиёдалар корпуси, 8-гвардия армияси аскари сифатида 1945-йил январ ойи охирида Познан учун бўлган жангларда ўз салоҳияти ва устуворлиги билан ажралиб турган. Ҳужум гуруҳларида ҳаракат қилиб, энг қийин бўлимларда жанг қилди, душманнинг қаршилик нуқталарини йўқ қилган, шахсий намуна кўрсатган ва орқасида аскарларни илҳомлантирган. Душманнинг кучли нуқталаридан бирига ҳужум пайтида совет аскарларининг олдинга силжиши яхши тайёрланган позициядан немис пулемётидан ўққа тутилиши билан кечиктирилганда, Исмоилов яширинча бинолар орасига яшириниб, душман позициясига яқинлашиб граната ва қурол билан машинани йўқ қилган. Кейин қўлга олинган немис пулемётини олиб, душман қанотига етиб борган ва немис ҳарбий госпиталини эгаллаб олишга имкон берган. Кейинчалик Исмоилов паровоз қуриш заводини қўлга киритишда иштирок этган. У ихтиёрий равишда ярим ер ости хонасида яширинган немис зенит қуролини йўқ қилиш ва амбразура орқали ўқ отиш вазифасини бажарган. Икки аскар билан бирга тўпни ўчиришга муваффақ бўлган. 1945-йил 29-январда немисларнинг қарши ҳужумини қайтариш чоғида яраланган, аммо жангни тўхтатмаган. Урушдан кейин у демобилизация қилинган. Ўз қишлоғига қайтгач, колхозда бригадир, ферма мудири, омбор мудири, раис ўринбосари, кейин колхоз раиси бўлиб ишлади. 1950-йилда ВКП(б) аъзоси бўлган[3][4][5].
Мукофотлари
СССР Олий Совети Президиумининг 1945-йил 31-майдаги фармони билан қизил армия аскари Ишонқул Исмоилов Ленин ордени ва „Олтин юлдуз“ медали, Совет Иттифоқи Қаҳрамони юксак унвони билан тақдирланган. Шунингдек, 1-даражали Ватан уруши ордени (1985) ва бир қатор медаллар билан тақдирланган.
Манбалар
- ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил
- ↑ wарҳероэс.ру
- ↑ Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ИСБН отс., Рег. № в РКП 87-95382..
- ↑ Джураев Т. Д. Верные сыны Родины. Ташкент,1964. / стр.139-140;.
- ↑ Салахутдинов Ф., Хасанов М., Иосько М. Звезды Самарканда. Ташкент, 1968. / стр.27-28..