Бобораҳим Мирзаев (1907 — Марғилон — 1957) — хонанда (баритон), Ўзбекистон халқ артиста (1942). Москва ўзбек опера студиясида ўқиган (1936). Ўзбек давлат консерт-этнографик ансамблида (1926—29), Ўзбек давлат мусиқали театрида (1929—39), Навоий театрида (1939—49), Ўзбек давлат филармониясида (1949—55) яккахон хонанда. Дардли, ҳишаяжонларга бой овози билан танилган. Сўз ва оҳанг равонлиги, нола ва крчиримлардан мо-хирона фойдаланиш М. услубига хосдир. Мусиқали драмаларда Асқар ("Аршин мол олон"), Неъмат ("Ҳалима"), Фарҳод ("Фарҳод ва Ширин"), Қодир ("Гулсара") каби ролларни, операларда Эр Тарғин, (Е. Брусиловский, "Эр Тарғин"), Ҳасанхон (А. Магомаев, "Наргиз"), Эскамило (Ж. Бизе, "Кармен") каби партияларни ижро этган. М. репертуаридан ўзбек мумтоз ашула йўллари ("Танавор", "Дугоҳ", "Чоргоҳ ИИ, ИИИ, ИВ", "Бает ИИ" ва бошқалар) ҳамда халқ қушиқлари ўрин олган.[1]

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил