Tavgʻach

Тавғач, Табғач, Тамғач, Табқоч, Тўба-Тоба, Туғбат — илк ўрта асрларда туркий халкдардаги тарихиетник атама: 1) Хитой манбаларида тўба(туғбат) деб номланиб, улар қурган хонлик Шимолий Вей сулоласи (386—534) деб аталган. Тўбалар сяябиларнинг авлоди бўлган; 2) Туркий битикларда Т. атамаси Тан сулоласини англатган; 3) Маҳмуд Кошғарий "Девону луғатит турк" асарида Т.ни 20 она турк қабиласидан бири сифатида қайд этиб, Т.ларнинг яшаган ҳудуди Юқори Чин (Хитойнинг шим.) далиги, аммо кейинги даврда бу ҳудуд "Мочин" деб ўзгарганлигини, шунингдек, мамлакати қад. ва катта хон маъносида "Тавғач хон" дейилишини ёзган. Қорахонийлар ўзларини "Тавғач хон", "Там/ач хон" деб аташган.