Араб тилининг Тунис лаҳжаси (тунис . تونسي‎‎ [ˈтуːнси] ) — Шимолий Африкадаги Тунис Республикасида кенг тарқалган Магрибин араб тилининг лаҳжаларидан ( дарижа ) бири. Ҳаммаси бўлиб дунёда 11 206 900 Тунис лаҳжасида сўзлашувчилар бор, улардан 10,8 миллиони Тунисда яшайди [1].

Тунис аҳолисининг аксарияти учун она тили бўлган Тунис лаҳжаси Мағриб мамлакатларида кенг тарқалган араб тили диалектларининг ғарбий гуруҳига киради: Марокаш, Мавритания, Жазоир, Тунис ва Ливия [2]. Мамлакатнинг расмий тили бўлган ва адабиёт ва матбуотда қўлланиладиган адабий араб тилидан фарқли ўлароқ, Тунис лаҳжасидан ёзма тил сифатида фойдаланиш жуда кам учрайди [2]. Туниснинг кундалик-сўзлашув тили, Тунис пойтахти ( Коине ) лаҳжаси асосида шаклланган бўлиб, унда 20 га яқин. Оғзаки норасмий мулоқотда кундалик ҳаётда фойдаланиладиган мамлакат аҳолисининг % и .

Тунис шеваси адабиётга илк бор ёзувчи ва драматург Али ад-дуажи [Али ад-дуажи; Али Доуаги] (1909-1949) томонидан 1938-йил июн ойида нашр этилган “Сўнган фонар” ( ал-Мисбаҳ ал-Музлим ) қиссасида киритилган. “ал-Калам ал-хурр” (“Эркин қалам”) газетасида .

Манбалар

  1. ↑ „Арабиc, Тунисиан Спокен“ (эн). Этҳнологуэ. 2015-йил 22-декабрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2015-йил 12-август.
  2. ↑ 2,0 2,1 Ю. Н. Завадовский 1979.

Адабиёт