Юрий Минаевич Пирютко (1946-йил 27-май – 2014-йил 3-октябр) – Санкт-Петербург ва Ленинград вилояти совет ва рус ўлкашуноси, Давлат шаҳар ҳайкалтарошлик музейи мемориал ҳайкалтарошлик бўлими бошлиғи.

Юрий Пирютко
Таваллуди 27-май 1946-йил
Тошкент, ЎзССР, СССР
Вафоти 3-октябр 2014-йил
Торжок, Россия
Фуқаролиги SSSR bayrogʻi СССР Rossiya bayrogʻi Россия

Ансиферов мукофоти лауреати (1996), Россия Федерацияси Маданият вазирлигининг „Маданиятдаги ютуқлари учун“ фахрий нишони ва „Санкт-Петербургнинг 300 йиллиги“ медали билан тақдирланган.

Биографияси

Юрий Минаевич 1946-йил 27-майда Тошкент шаҳрида таваллуд топган. Отаси Минай Юревич Пирютко ҳарбий хизматчи бўлган. 1946-йил ноябр ойида онаси билан Ленинградга кўчиб ўтди ва умрининг охиригача шу шаҳарда яшади. Онаси Сафронова Тамара Василевна (1913–1998), Томск университети битирувчиси, ўқитувчи бўлиб ишлаган.

Пирютко 1970–1973-йилларда ўша пайтда Приорй саройида жойлашган Гатчинский ўлкашунослик музейида директор бўлиб ишлаган.

Юрий 1973-йилдан бери Санкт-Петербургда, Моховая кўчасидаги 27-29-уйда яшаган. 1999-йилдан бери Витебская кўчасида, Санкт-Петербургнинг Коломна тарихий туманида яшаган.

1973-йилда Ленинград тарихи давлат музейида иш бошлаган.

Пирютко 1977-йилдан Давлат шаҳар ҳайкалтарошлик музейида мемориал ҳайкалтарошлик бўлимини бошқарган. У музейнинг энг кекса ходими эди[1]. Юрий биринчи рус пантеони сифатида Александр Невский Лавра тарихига оид мавзуларда ёзган. 1987-йилда Совет Маданият Жамғармасининг Ленинград бўлимида „Некропол“ жамоат комиссиясини яратиш ташаббуси билан чиққан. Марказий маъруза залида ва Журналистлар уйида бир қатор маърузалар ўқиган[2].

Юрий Минаевич 2014-йил 3-октябрда „Кичик тарихий шаҳарлар ва қишлоқ аҳоли пунктларини сақлаш ва тиклаш“ конференсиясида иштирок этиш учун Торжок шаҳрида келди ва шу ерда вафот этди[3]. У Знаменское-Раёк боғидаги ўриндиқда ўтирган ҳолда топилган.

Юрий онасининг қабри ёнига, Волковское православное қабристонига дафн этилган[4][5].

Пирютконинг энг ноодатий асарларидан бири бу „Дтугой Петербург“ китоби (Константин Ротиков тахаллуси билан уч марта 1998, 1999 ва 2012-йилларда нашр этилган).

Муаллифнинг ўзи бу китоб ҳақида шундай ёзган эди: „Бу йўл кўрсатувчи қўлланма илмий-оммабоп эмас, балки шунчаки бадиий адабиёт, кўнгилочар адабиётга тегишли ва шу асосда мен уни асарларимнинг умумий библиографик рўйхатига киритмаганман“[6]. Китоб нашр этилгандан сўнг дарҳол бесцеллер ва библиографик ноёбликка айланди[7]. Татяна Толстая „Москвовских новостях“ газетасида шундай деб ёзган эди: „Мен бундай қизиқарли, маълумотли ва ёрқин китобни ўқиганимга узоқ вақт бўлди. Бу Россиянинг кумуш даврини эслатади“. Китоб режиссёр Никита Михалков томонидан юқори баҳоланди. „Константин Ротиковнинг иши Ансиферов давридан бери Санкт-Петербург учун энг яхши каноник бўлмаган қўлланма“, дея қўшимча қилди тарихчи Лев Луре.

Манбалар

  1. ↑ Невский архив: Историко-краэведческий сборник. Вип. В / Сост. В. В. Антонов, А. В. Кобак. – СПб.: Лики России, 2001. – ИСБН 5-87417-136-3. – [2] С. 108
  2. ↑ . Невский архив: Историко-краэведческий сборник. Вип. В / Сост. В. В. Антонов, А. В. Кобак. – СПб.: Лики России, 2001. ИСБН 5-87417-136-3 [2] С. 108.
  3. ↑ „2-3 октября 2014 года — Торжок — конференция «Сохранение и возрождение малых исторических городов и сельских поселений»“. 2014-йил 6-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2014-йил 4-октябр.
  4. ↑ „Пирютко похоронят на Волковском кладбище. Балтинфо“. 2014-йил 19-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2014-йил 12-октябр.
  5. ↑ В. Ковалевский. Душа деяниэм жива. СПб: „Посох“, 1999.
  6. ↑ Невский архив: Историко-краэведческий сборник. Вип. В / Сост. В. В. Антонов, А. В. Кобак. – СПб.: Лики России, 2001. ИСБН 5-87417-136-3 [2] С. 108
  7. ↑ Юрий Пирютко. Воскресениэ на Мячине. Записки Исхлопова, составленниэ Н. Н. / Париж – Санкт Петербург : „Голубой айсберг“. 2004. C. 34