Abu Hammu Muso I
Мусо ибн Абу Саид Усмон ибн Яғмурасан (арабча: أبو حمو موسى الأول) (1318-йилда вафот этган), Абу Ҳамму Мусо И номи билан танилган, Тилимсан салтанатининг тўртинчи Зайёний султони эди. У ҳижрий 707-йил Шаввол ойининг 21-санасида/1308-йил 15-апрелда акаси Абу Зайён Муҳаммад И вафотидан сўнг султон деб эълон қилинди. У 1318-йилгача ҳукмронлик қилди, ўша йили ўғли Абу Ташфин Абдураҳмон И буйруғи билан ўлдирилди ва унинг ўрнига тахтга ўғли ўтирди[1].
| Абу Ҳамму Мусо И | |
|---|---|
| Тиламсан султони | |
| Салтанат | 1308–1318 |
| Ўтмишдоши | Абу Зайян И |
| Давомчиси | Абу Тошуфин И |
| Туғилиши | 1266 |
| Вафоти | 22 Жулй 1318 (ёши 52) |
| Фарзандлари | |
Ҳаёти
Абу Ҳамму Мусо тахтга келган пайтда Тилимсан салтанати узоқ ва вайронкор Маринийларнинг Тилимсан қамалидан кейин жиддий инқирозга дуч келган эди. Абу Ҳамму акасининг сиёсатини давом эттириб, салтанатни тинчлантириш орқали Зайёнийларнинг қудратини тиклашга интилди. У Бану Тужин ва Мағрова қабилалари устидан ўз ҳокимиятини қайта тиклади ҳамда Бижоя ва Константин қирғоқ шаҳарларини яна назорат остига олди. Салтанат истеҳкомлари мустаҳкамланди ва у Маринийларнинг Ужда шаҳридан ташқарига кенгайишининг олдини ола билди. Кучли қўшин сақлаш билан банд бўлганлиги сабабли, у ўз фуқароларининг моддий ва маънавий эҳтиёжларига кам эътибор қилди. У тез-тез ўғли Абу Ташфинни ҳақорат қиларди. Айнан шу ўғли уни ўлдириб, ҳижрий 718-йил Жумодул аввал ойининг 22-санасида/1318-йил 22-июлда тахтни эгаллади[1].
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 Бел, А. (1986). "Абū Ḥамму И". ин Беарман, П.; Бианқуис, Тҳ.; Босwортҳ, C.Э. эт ал.. Энcйcлопаэдиа оф Ислам. И (2нд нашри). Леиден, Нетҳерландс: Брилл Публишерс. п. 122. дои:10.1163/1573-3912_ислам_СИМ_0192. ИСБН 9004081143. ҳттп://референcеwоркс.бриллонлине.cом/энтриэс/энcйcлопаэдиа-оф-ислам-2/абу-ҳамму-и-СИМ_0192.