Abu Nuaym
Абу Нуайм, тўлиқ исми Аҳмад ибн Абдуллоҳ ал-Исфаҳоний (944-1038, Исфаҳон) — таникди ҳадис имомларидан бири. Фиқҳ ва тасаввуфда ҳам замонасининг етакчи олими бўлган. Табароний каби буюк муҳаддислардан ҳадис олган, унинг ўзидан ҳам Хатиб Бағдодий каби юксак шахслар ҳадислар ривоят этган. Энг машҳур асарлари: йигирма жилдли „Ҳилтул-авлиё“, „Далоилун-набавийя“, „Китобул-мустахраж алал-Бухорий“, „Ал мустахраж ало саҳиҳи Муслим“, „Китобут-табоқат“, „Маърифатус-саҳоба“ ва бошқалар[1].[2]
Манбалар
- ↑ ЎзМЕ. Ҳусниддинов З., Иброҳимов Н. 13-бет. -Т: „Давлат илмий нашриёти“, 2004.
- ↑ Файл:Натионал Энcйcлопедиа оф Узбекистан лого.пнг „Абу Нуайм“, Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (А-ҳарфи). Тошкент: „Ўзбекистон миллий энсиклопедияси“ Давлат илмий нашриёти, 2000–2006-йиллар.
 | Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |
 | Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |