Aigues-Mortes
Аигуэс-Мортес (франсузча талаффузи: [ɛɡмɔʁт];Аигас Мòртас) – Франсиянинг Окситания минтақасида жойлашган коммунадир. Шаҳарни о'рта аср шаҳар ўраб турган деворлар сақланиб қолган. Канал ду Рҳôне à Сèте ва Ченал денгизининг Ле Грау-ду-Рои билан туташган жойида жойлашган. Бу шаҳар канал кемалари ва Голландия баржалари учун транзит марказидир.
Аигуэс-Мортес | |
|---|---|
| Коммуна | |
 | |
.svg) Герб | |
| 43°34′03″Н 4°11′36″Э / 43.56750°Н 4.19333°Э | |
| Мамлакат | Франсия |
| Ҳукумат | |
| • маёр | Пиэрре Маумéжеан[1] |
| Майдон | 57.78 км2 (22.31 кв ми) |
| Маркази баландлиги |
0–3 м (0.0–9.8 фт) (авг. 1 м ор 3.3 фт) м |
| Аҳолиси | 8,685 |
| Вақт минтақаси | УТCУТC+01:00 (CЕТ) УТC+02:00 (CЕСТ) |
| Почта индекс(лар)и | 30003 /30220 |
„Аигуэс-Мортес“ номи 1248 йилда лотинча Ақуаэ Мортуаэ шаклида тасдиқланган. Бу „ўлик сув“ ёки „турғун сув“ деган маънони англатади. Бу ном қишлоқни ўраб турган ботқоқ ва ҳовузлардан келиб чиққан. Коммуна аҳолиси франсузча Аигуэс-Мортаис ёки Аигуэс-Мортаисес деб номланади.
Окситан Аигас Мортас Мортеау Оил лаҳжасидаги топонимик турларга тенг. Грау ду Рой франсузча „қирол ҳовузи“ деган маънони англатади. Окситан тилида грау „кенгайтирилган ҳовуз“ деган маънони англатади.[2]
Тарихи
Антик давр
Милоддан аввалги 102-йилларда Рим генерали Гай Мариус Аигуэс-Мортесга асос солган ҳисобланади аммо буни тасдиқловчи ҳужжатли далиллар йўқ. Пекcиус исмли римлик биринчи шўр ботқоқни кашф қилди ва унинг номини Пеккаис ботқоғига қўйди. [3]Туз қазиб олиш неолит давридан бошланган ва эллинистик даврда давом этган аммо шўр сувнинг қадимий ишлатилиши ҳеч қандай йирик археологик кашфиётга олиб келмаган. Эҳтимол, ҳар қандай қолдиқлар замонавий шўрланган иншоотлар томонидан йўқ қилинган бўлиши мумкин.
Ўрта давр
791 йилда Карл балиқчилар ва туз ишчиларининг хавфсизлиги учун ботқоқлар орасида Матафèре минорасини қурди. Баъзиларнинг таъкидлашича, сигнализация ва янгиликларни узатиш ушбу миноранинг қурилишига бегона эмас эди, у Нимесдаги Магне Тоwер каби флот келган тақдирда огоҳлантириш учун мўлжалланган.
Ушбу миноранинг мақсади Буюк Карл Бенедикт аббейида Опус Деи (Худонинг иши) га бағишланган ва кечаю кундуз тинимсиз қўшиқ айтиши монастирни Псалмодия ёки Забур деб белгилаш бўлган уруш режаси ва руҳий режанинг бир қисми эди. Бу монастир ҳали ҳам 812 йилда мавжуд бўлган, бу Нимесдан Бадила томонидан аббейда қилинган вақф акти билан тасдиқланган.[4] Ўша пайтда халқ қамишдан қурилган кулбаларда яшаб, балиқчилик, овчилик ва денгиз қирғоқларидаги бир қанча майда шўрлардан туз етиштиришдан тирикчилик қилар эди. Ўша пайтда минтақа Псалмодия Аббейидаги роҳиблар ҳукмронлиги остида эди.
1240-йилда салиб юришларига қўшин олиб ўтишда Италия денгиз республикаларига қарамликдан қутулмоқчи бўлган Людовик ИХ ўз қироллигининг стратегик мавқеига эътибор қаратди. Ўша пайтда Марсел Неапол қироли Карл Анжунинг укаси, Агде Тулуза графлиги ва Монпеле Арагон қиролига тегишли эди. Людовик ИХ Ўрта эр денгизига тўғридан-тўғри чиқишни хоҳлади. У шаҳар ва унинг атрофидаги ерларни аббей роҳиблари билан мулк айирбошлаш йўли билан қўлга киритди. Резидентлар туз солиғидан озод қилинди, энди улар тузни чексиз истеъмол қилишлари мумкин эди.
У ботқоқлар орасида йўл қурди ва шаҳарга киришни ҳимоя қилиш учун қўриқчи минора сифатида хизмат қилиш учун Карбонниэр минорасини қурди. Кейин Лоуис ИХ гарнизонни жойлаштириш учун эски Матафèре минораси ўрнига Констанс минорасини қурди. 1272 йилда унинг ўғли ва вориси Филипп ИИИ Болд кичик шаҳарчани бутунлай ўраб олиш учун деворларни қуришни давом эттиришни буюрди. Иш яна 30 йил давомида тугамайди.
Бу Луи ИХ икки марта 1248 йилда эттинчи салиб юришига ва 1270 йилда саккизинчи салиб юришига жўнаб кетган шаҳар бўлиб, у ерда Тунисда дизентериядан вафот этган.
1270 йил ХИ аср охирида бошланган жараённинг сўнгги босқичи сифатида кўпчилик тарихчилар учун хато қилиб белгиланган. Ҳукм шошилинч, чунки салибчилар ёки ёлланма аскарларни Аигуэс-Мортес портидан кўчириш бу йилдан кейин ҳам давом этди. 1274 йилда Лион Кенгашидан кейин Филипп ИИИ Жасур ва Папа Грегори Х томонидан 1275 йилда сер Гиём де Руссиллонга Шарқдаги Сен-Жан-д’Акрни мустаҳкамлаш тўғрисида берилган буйруғи шуни кўрсатадики, денгиз фаолияти тўққизинчи салиб юриши давомида ҳеч қачон содир бўлмаган. .
Денгиз 1270 йилда Аигес-Мортесга етиб келган деган кенг тарқалган эътиқод мавжуд. Аслида, муҳандис Чарлз Леон Домбренинг тадқиқотлари томонидан тасдиқланганидек, бутун Аигес-Мортес, шу жумладан портнинг ўзи ҳам Марет ҳовузида, каналда жойлашган. Виэл ва Грау Лоуис, Виэл канали денгизга кириш канали. Грау-Луис тахминан Ла Гранде-Моттенинг замонавий жойида эди.
14-асрнинг бошида Филипп Ярмарка Темпларсни қамоққа олиш учун мустаҳкамланган жойдан фойдаланган. 1307 йил 8-11-ноябр оралиғида уларнинг қирқ бештаси судга тортилди, айбдор деб топилди ва Констанс минорасида асирга олинди.
Замонавий ва замонавий даврлар
Аигуэс-Мортес ҳали ҳам қироллар томонидан берилган имтиёзларни сақлаб қолди.[5] Протестант Жан д’Ҳарамбур „Бир кўзли“, қирол Генрих ИВ нинг энгил от қўмондони ва Вендоменинг собиқ губернатори 1607 йил 4 сентябрда Аигуэс-Мортес ва Cарбонниèре минораси губернатори этиб тайинланди. Бунинг учун у қасамёд қилди. Франсия констеблиси Анри де Монтморенси, Лангуэдок губернатори, у католик бўлган ва рақиби Беричере Лорди Адриэн де Чанмонтни қўллаб-қувватлаган. Можаро 1612 йилгача давом этди ва Ҳарамбуре, Қуйи Лангуэдок пасторлари ва аҳолиси томонидан қўллаб-қувватланиб, уни қироличага шахсий мурожаат билан якунлади. Охир-оқибат, у 1615 йил 27 февралда ўғли Жан д’Ҳарамбур фойдасига истеъфога чиқди, аммо қирол Луи ХИИИ уни олти йилга тиклади. 1616 йил 27 июлда у яна Гаспард ИИИ де Cолигнй фойдасига истеъфога чиқди, аммо шаҳар судялари ва консуллари учун миннатдорчилик белгисини олмади.[6]
15-асрнинг бошларида Аигуэс-Мортесга денгиздан киришни осонлаштириш учун муҳим ишлар амалга оширилди. Салиб юришлари учун қазилган эски Грау-Луи ўрнига Грау-де-ла-Круазет қурилган ва Констанс минораси тагида порт қазилган.[7] 1481 йилда Прованс ва Марсел Франсия қироллигига бириктирилгандан сўнг у ўз аҳамиятини йўқотди. Фақат Пеккаис шўр ботқоқларининг эксплуатацияси Франсуа И ни 1532 йилда Аигуэс-Мортес туз саноатини денгиз билан боғлашга ундади. Грау-Генри деб номланган ушбу канал ўз навбатида лойга тўлиб кетди. 1752 йилда Грау-ду-Рои очилиши муаммони бир муддат ҳал қилди. Якуний ечим 1806 йилда Аигуэс-Мортес дарёси портини Рҳôне à Сèте канали орқали улаш орқали топилган.
Италияликларнинг қирғини (1893 йил август)
Аигуэс-Мортесдаги италянларнинг қирғини 1893 йил 16 ва 17 августда Италиянинг иммигрант ишчиларининг ўлимига олиб келган бир қатор воқеалар бўлди. „Cомпагниэ дес Салинс ду Миди“ франсуз қишлоқлари ва ишчилари қўлида. Ўша пайтдаги Италия матбуотига кўра, ҳисоб-китоблар саккизта ўлимнинг расмий сонидан 150 гача. Бу иш, шунингдек, ўша даврнинг энг катта ҳуқуқий жанжалларидан бири эди, чунки ҳеч қандай суд ҳукми чиқарилмаган.
Географияси
Аигуэс-Мортес Петите Cамаргуэ Марселдан бир оз 90 км (56 миля) шимоли-ғарбда жойлашган. Йўлда Аигуэс-Мортес, Немисдан жануби-ғарбда тахминан 33 км (21 миля) ва Монтпеледан 20 км (12 миля) шарқда жойлашган. тўғридан-тўғри чизиқда. Коммунага кириш Д979 маршрути орқали Саинт-Лаурент-д'Аигоузедан жанубга, Аигуэс-Мортес шаҳрига боради. Д979 маршрути жануби-ғарбий томонга коммуна орқали Ле Грау-ду-Роигача давом этади. Д62 маршрути, шунингдек, Аигуэс-Мортесдан жануби-ғарбий томонга Д979 га параллел бўлиб, шарққа бурилиб, коммунанинг жанубий чегарасининг бир қисмини ташкил қилади. Д62А маршрути Эау ду Видоуриэ режасини давом эттиради.
Коммуна Петите Cамаргуэ ҳўл текисликлари ва кўлларининг бир қисмидан иборат. У Арслон кўрфазидан (демак, Ўрта ер денгизидан) Ле Грау-ду-Рои шаҳарчаси билан ажратилган, аммо Аигуэс-Мортес Cанал ду Рҳôне à Сèте” орқали денгиз билан боғланган. . Ғарбий чегарада Мас де Жаррас Листел номли коммунада фақат битта бошқа ҳамлет бор.
Ду Рҳôне à Сèте канали коммунага шимоли-ғарбий ва шимоли-шарқдан асосий каналдан шимолга икки шохчада киради ва шохлари Д979 йўналиши бўйлаб ягона канал сифатида чиқиб, О'рта ер денгизига оқиб чиқишдан олдин Аигуэс-Мортес шаҳрида кесишади. Ле Грау-ду-Роидаги денгиз. [8] Нимесдан темир йўл тармоғи Аигуэс-Мортес орқали шимоли-шарқдан жанубий-г'арбга, Аигуэс-Мортес шаҳридаги станция билан Ле-Грау-ду-Рои қирғоғидаги охиригача ўтади. Бу линия денгиз тузини ҳам ташийди.
Сен-Лаурент-д’Аигузе ва Ле Грау-ду-Рои коммуналари Аигуэс-Мортес шаҳрига қўшни. Унинг аҳолиси Аигуэс-Мортаис ёки Аигуэс-Мортисе деб аталади; Окситан тилида улар аигамортенклардир. Аигуэс-Мортес Жанубий Гарддаги Счéма де cоҳéренcе территориале (СCоТ) нинг 79 аъзо коммуналаридан бири ва Пайс Видоурле-Камаргуэдаги 34 коммунадан биридир. Аигуэс-Мортес – Гард жанубидаги СCоТнинг Лои литторал [фр] тўртта коммуналаридан бири.
Иқлим
Аигуэс-Мортесда иссиқ-ёз О'рта эр денгизи иқлими (Кöппен иқлим таснифи Cса) мавжуд. Аигуэс-Мортесдаги ўртача йиллик ҳарорат 16.0 °C (60.8 °Ф). Йиллик ўртача ёғин миқдори 552.6 мм (21.76 ин), энг ёмғирли ой октябр ҳисобланади. Ҳарорат июлда ўртача энг юқори, 248 °C (478 °Ф) атрофида, энг пасти эса январда, 79 °C (174 °Ф) атрофида. Аигуэс-Мортесда қайд этилган энг юқори ҳарорат 2019-йил 28-июн куни 409 °C (768 °Ф) эди; 1963-йил 4-февралда қайд этилган энг совуқ ҳарорат −13.0 °C (8.6 °Ф) эди.
| Аигуэс-Мортес (нормал 1991−2020, экстремаллар 1959—ҳозирги)) иқлим кўрсаткичлари | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Ой | Январ | Феврал | Март | Апрел | Май | Июн | Июл | Август | Сентябр | Октябр | Ноябр | Декабр | Йил |
| Юқори ҳарорат °C (°Ф) | 20.6 (69.1) |
23.2 (73.8) |
26.7 (80.1) |
32.0 (89.6) |
33.7 (92.7) |
40.9 (105.6) |
38.0 (100.4) |
38.3 (100.9) |
35.4 (95.7) |
31.5 (88.7) |
24.5 (76.1) |
21.0 (69.8) |
40.9 (105.6) |
| Ўртача юқори ҳарорат °C (°Ф) | 11.4 (52.5) |
12.7 (54.9) |
16.2 (61.2) |
18.6 (65.5) |
22.6 (72.7) |
26.8 (80.2) |
29.4 (84.9) |
29.2 (84.6) |
25.2 (77.4) |
20.6 (69.1) |
15.4 (59.7) |
12.0 (53.6) |
20.0 (68.0) |
| Кунлик ўртача ҳарорат °C (°Ф) | 7.9 (46.2) |
8.7 (47.7) |
12.0 (53.6) |
14.5 (58.1) |
18.4 (65.1) |
22.3 (72.1) |
24.8 (76.6) |
24.6 (76.3) |
20.8 (69.4) |
16.9 (62.4) |
11.9 (53.4) |
8.6 (47.5) |
16.0 (60.8) |
| Ўртача паст ҳарорат °C (°Ф) | 4.3 (39.7) |
4.6 (40.3) |
7.7 (45.9) |
10.4 (50.7) |
14.1 (57.4) |
17.9 (64.2) |
20.2 (68.4) |
20.0 (68.0) |
16.3 (61.3) |
13.2 (55.8) |
8.5 (47.3) |
5.1 (41.2) |
11.9 (53.4) |
| Минимум паст ҳарорат °C (°Ф) | −10.0 (14.0) |
−13.0 (8.6) |
−5.0 (23.0) |
−1.0 (30.2) |
4.5 (40.1) |
6.0 (42.8) |
12.0 (53.6) |
11.0 (51.8) |
5.0 (41.0) |
1.0 (33.8) |
−4.0 (24.8) |
−9.0 (15.8) |
−13.0 (8.6) |
| Ўртача ёғингарчилик см (дюйм) | 53.6 (2.11) |
35.9 (1.41) |
35.0 (1.38) |
52.4 (2.06) |
37.0 (1.46) |
23.7 (0.93) |
14.5 (0.57) |
30.4 (1.20) |
72.8 (2.87) |
76.8 (3.02) |
71.9 (2.83) |
48.6 (1.91) |
552.6 (21.76) |
| Ёғингарчилик кузатиладиган ўртача кунлар (≥ 1.0 мм) | 5.6 | 4.1 | 4.3 | 5.5 | 4.9 | 3.5 | 2.3 | 2.8 | 4.5 | 5.7 | 6.7 | 5.4 | 55.4 |
| Манба: Мéтéо-Франcе[9] | |||||||||||||
Иқтисодиёт
Узумчилик ва қушқўнмас[10] Буқалар ва камаргу отларини кўпайтириш. Иккаласи ҳам атрофдаги ботқоқларда деярли ёввойи ҳолда ўстирилади. Cамаргуэ буқаси испаниялик жангчи буқалардан кичикроқ, тикка, баланд шохли ва бошли. У қуруқликда тахминан 1,40 м. Бу, биринчи навбатда, минтақада жуда машҳур бўлган буқалар жанги учун мўлжалланган. Cамаргуэ оти чўпонлар учун ботқоқларга кўчиб ўтиш ва буқаларни боқиш учун энг яхши ҳамроҳдир. Суякларнинг баъзи кашфиётларига кўра, Cамаргуэ отининг аждодлари тўртламчи даврга тўғри келади. Cамаргуэ оти унчалик катта эмас, баландлиги тахминан 1,50 м. У ерга мослашган катта қаршиликка эга. Унинг ранги туғилганда жигарранг, бир неча йилдан кейин аста-секин оқ рангга айланади.
Саноат тармоқлари
- Салинлар гуруҳидаги туз заводлари ёрдамида туз ишлаб чиқариш. Қадим замонлардан бери ишлатилган, эҳтимол, Аигуэс-Мортеснинг тузи балиқчилар ва туз ишчиларини ўзига тортди. Бенедикт роҳиблари 8-асрда Псалмодиэт Аббейига яқин атрофга жойлашиб, Пеккаис ҳовузидаги бу қимматбаҳо буюмдан фойдаланишган. Туз қадимдан шаҳарнинг асосий ресурсларидан бири бўлиб келган. „Ошхона тузи сифати“ га эришиш учун денгиздан помпаланадиган сув „рубинларда“ 70 км дан ортиқ масофани босиб ўтади. Натрий хлориднинг концентрацияси 29 дан 260 г / кг дан юқори. Механик усулда йиғилган туз қадоқлашдан олдин милтиллаган „туялар“га тўпланади. Бу инсон истеъмоли учун жавоб беради.
Туризм
Коммунанинг 13-14-асрлардаги ўрта аср мероси ва унинг денгизга яқинлиги кўплаб сайёҳлар ва Франсия аҳолисини ўзига жалб қилади.
Транспорт
Дарё
Аигуэс-Мортес шаҳри каналлар чорраҳасидир:
- Cанал ду Рҳôне à Сèте шимоли-шарқдан ва ғарбий томонга
- Cанал де Бургидоу жануби-шарқда ва Петит Рҳонега бошқа каналлар орқали Гард ва Бучес-ду-Рҳôне чегарасигача қўшилади.
- Ле Грау-ду-Рои, ўрта асрлардан бери сақланиб қолган ва „Аигуэс-Мортес“ни Грау-ду-Рои марказий қисми билан боғлайди.
Темир йўл
Аигуэс-Мортес станцияси Нимес ва Ле Грау-ду-Рои билан темир йўл алоқаларига эга. Нимесдан Ле Грау-ду-Роигача бўлган темир йўл линияси Салинс гуруҳи туз заводлари томонидан ишлаб чиқарилган тузни ташиш учун ҳам ишлатилади . 1960-йиллардан бошлаб денгиз бўйи туризмининг ривожланиши янги курортлар (Ла Гранде-Мотте) қурилиши ва мавжуд объектларнинг Ле Грау ду Роидан Порт-Камаргуэгача кенгайиши билан белгиланди. Сайёҳларга киришни осонлаштириш учун қирғоқ йўллари тармоғи кенгайтирилди ва А9 автомобил йўлига уланди. „Аигуэс-Мортес“ қуйидаги йўллар билан фойда келтиради:
- шарқда Д58 йўли шаҳарни Саинтес-Мариэс-де-ла-Мер ва Арлес коммунаси билан боғлайди. Бу йўл гуручли далалар ва Камаргени ташкил этувчи турли кўлмаклардан ўтади.
- ғарбий томонда Д62 йўли автомобиллар Монтпелега тез уланиши учун кенгайтирилди.
- шимолда Д979 йўли шаҳарни Галларгуэс-ле-Монтуэухдаги автомобил йўлига тўғридан-тўғри боғлайди.
106-автобус, шунингдек, Монпеле ва Саинтес-Мариэс-де-ла-Мерларни боғлайди.
Аҳоли
| Йил | Аҳоли | ±% й.ў.с. |
|---|---|---|
| 1968 | 4 197 | — |
| 1975 | 4 531 | +1.10% |
| 1982 | 4 472 | −0.19% |
| 1990 | 4 999 | +1.40% |
| 1999 | 6 012 | +2.07% |
| 2007 | 7 613 | +3.00% |
| 2012 | 8 565 | +2.38% |
| 2017 | 8 325 | −0.57% |
| Манба: ИНСЕЭ[11] | ||
Ёш тақсимоти
Шаҳар аҳолиси ўртача идоравий кўрсаткичга ўхшайди. Аёллар сони эркакларникига нисбатан кўп: бу кўрсаткич (52,2%) идоравий кўрсаткич билан (51,8%) деярли бир хил. Аигуэс-Мортес ва Гард департаментларида 2017-йилда ёш гуруҳлари фоиз тақсимоти
| Аигуэс-Мортес | Гард | |||
|---|---|---|---|---|
| Ёш оралиғи | Эркаклар | Аёллар | Эркаклар | Аёллар |
| 0 то 14 Йиллар | 18.4 | 15.9 | 18.4 | 16.4 |
| 15 то 29 Йиллар | 13.7 | 12.6 | 16.6 | 14.8 |
| 30 то 44 Йиллар | 18.7 | 18.5 | 17.4 | 17.3 |
| 45 то 59 Йиллар | 21.4 | 21.3 | 20.6 | 20.6 |
| 60 то 74 Йиллар | 19.6 | 20.2 | 18.4 | 18.9 |
| 75 то 89 Йиллар | 7.6 | 9.8 | 7.8 | 10.1 |
| 90 Йиллар+ | 0.7 | 1.7 | 0.8 | 1.9 |
Маҳаллий маданият
Лоу Драпе
Лоу Драпе – маҳаллий халқ оғзаки ижодида тилга олинган хаёлий от бўлиб, у кечаси шаҳар қўрғонларини айланиб, 50 дан 100 гача болани елкасига олиб, „ҳеч қаёққа“ ғойиб бўлиши керак эди.[13]
Тарихий жойлар
Аигуэс-Мортес тарихий ёдгорлик сифатида рўйхатга олинган жуда кўп жойларга эга<реф>Басе Мéримéэ: Сеарч фор ҳеритаге ин тҳе cоммуне, Министèре франçаис де ла Cултуре. (франсузча)
Констанс минораси ва қал’алар
Констанс минораси 1242 йилда Сент-Луи томонидан қирол гарнизонини жойлаштириш учун Карл томонидан милоддан аввалги 790-йилларда қурилган Матафере минорасининг собиқ ўрнида қурилган. Қурилиш 1254 йилда якунланган.
Унинг диаметри 22 метр, баландлиги эса манбага қараб 33 ёки 40 метр. Пойдевордаги деворларнинг қалинлиги 6 метрни ташкил қилади.
Биринчи қаватда порткуллис билан ҳимояланган қоровул хонаси мавжуд. Хонанинг ўртасида ертўлага олиб борадиган думалоқ тешик бор, у омборхона, ўқ-дориларни сақлаш ва зиндонлар учун хизмат қилган. Бу ҳудудлар франсузча эр ости зиндонлари деб аталган „cулс де бассе фоссе“ деб номланган.
Биринчи қаватда рицарлар зали жойлашган. Структуравий жиҳатдан у қоровул хонасига ўхшайди. Айнан шу хонада Протестантлар 18-асрда қамоққа олинган, айниқса, кўриниб турган қудуқ четига „рéсистер“ (инглизча: қаршилик) сўзини ўйиб ёзган Мари Дюранд. шу кунгача. У 15 ёшида қамоққа ташланган ва 38 йилдан кейин Камисардлар етакчиси Авраам Мазел каби сиёсий маҳбуслар билан бирга озод этилган. Бу икки хонанинг ўртасида, пастдаги хонани кузатиб туриш учун деворлар ичида тор, ёпиқ йўл қурилган.
Рицарлар залидан кейин терастага кириш жойи мавжуд бўлиб, у ҳудуднинг кенг панорамали кўринишини тақдим этади, бу уни кузатув учун идеал жойга айлантиради. Баъзида маҳбусларга тоза ҳаво олиш учун терастага чиқишга рухсат берилди.
Иплар 1650 метр масофага чўзилган. Уларнинг баландлиги ва сақланиш ҳолати билан ажойиб, гарчи улар 19-асрда тикланмаган бўлса ҳам, масалан, Каркасон, улар яхши сақланган ҳолатда қолмоқда. „Констанс минораси“ билан бир қаторда, улар 13-14-асрларда ботқоқликларда Ғарбий Европа ҳарбий меъморчилигининг гувоҳлигидир.
-
Шаҳар деворлари 1 -
Шаҳар деворлари 2 -
Шаҳар деворлари 3 -
Шаҳар деворлари 4 -
Шаҳар деворлари 5 -
Шаҳар деворлари 6 -
Шаҳар деворлари 7 -
Шаҳар деворлари 8 -
Қиролича Аиге-Мортенинг 1867 йилда Фредерик Базил томонидан Метрополитан сан'ат музейи ко'ргазмасига кириши.
Карбонниэр минораси
Саинт-Лаурент-д'Аигоузе коммунасида жойлашган Карбонниэр минораси ҳақида биринчи марта 1346 йилдаги эски матнда структуранинг вазифаси кўрсатилган. Унда: „Бу қал’а бу минтақадаги салтанатнинг калитидир“, дейилган. Тузли ботқоқлар билан ўралган қал’а „Аигуэс-Мортес“га олиб борадиган ягона йўл эди. Уни шател ва бир неча қўриқчилардан иборат гарнизон қўриқлаган. Тўртта тўпни ушлаб туриши мумкин бўлган терастадан Петите Cамаргуэнинг панорамик кўриниши мавжуд.
-
Карбонниэр минорасининг ҳаводан ко'риниши
Нотр-Дам-дес-Саблон черкови
Нотр-Дам-де-Саблон черкови Готик услубидаги черков бўлиб, эҳтимол 13-аср ўрталарида Авлиё] даврида қалъалардан олдин қурилган. -Луис. 1537 йилда у Коллегия черкови бўлиб хизмат қилган, аммо 1575 йилда протестантлар томонидан вандал қилинган. 1634 йилда қўнғироқ минораси реконструксия қилингандан сўнг у кейинчалик Ақл маъбади бўлиб хизмат қилган. Франсуз инқилоби]], казарма, дон савдогар ва туз омбори. 1804-йилда ибодатхона сифатида қайта тикланган ва бино нео классик-барокко услубида қайта тикланган. 1964 ва 1967 йиллар оралиғида 19-асрнинг барча безаклари, хусусан, тошли шифтлар олиб ташланди, натижада биз бугунги кунда кўраётган анча оддий ва ўрта аср услубидаги черковга айланди. 1991 йилдан бери Суппорц/Сурфаcес санъат ҳаракатининг замонавий рассоми Клод Виаллат томонидан витрайлар бинога фавқулодда ёруғлик ва ранг қўшмоқда. Бир нечта ҳайкалларни ҳисобга олмаганда, 18-19-асрларнинг қолган мебеллари бу даврда йўқолди. Фасад 3 та қўнғироқли оддий қўнғироқли уй-жой билан қопланган. Учтасининг энг каттаси диаметри 1,07 метрни ташкил қилади. У 1740 йилга тўғри келади, у уста эритувчи Жан Поутингон томонидан қуйилган ва Франсиянинг тарихий ёдгорлиги сифатида белгиланган. Черковда Сент-Луи ҳайкали ҳам жойлашган.
-
Нотре-Даме-дес-Саблонс черкови -
Нотр-Дам-де-Саблон черковидаги Сент-Луи ҳайкали -
Нотр-Дам-дес-Саблон черковидаги хочга михланган қолдиқлар
Кўк тангрига тавба қилувчилар черкови
Кўк тангрига тавбақилувчилар черкови Плаcе де ла Вигериэ шарқида жойлашган. Бу 1400 йилда ташкил этилган Грей Пенитентлар Биродарлигининг мулкидир. Фасад Луи ХИВ услубида. Кириш эшиги 17-асрга тегишли бўлиб, ёғоч ҳайкал билан безатилган. Қурбонгоҳ 1687 йилда „Сабатиэр“ томонидан ўйилган.
У 1687 йилда Монпелелик „Сабатиэр“ ҳайкалтароши томонидан кўк гипсли гипсдан қурилган. Қардошлик қўллари жойлашган бу меҳроб хорнинг орқа қисмини эгаллайди.
Оқ тангрига тавба қилувчилар черкови
Оқ тангрига тавба қилувчилар ибодатхонаси Руэ де ла Рéпублиқуэ ва Руэ Лоуис Бланc кўчаларининг бурчагида жойлашган. У 1622 йилда ташкил этилган Оқ тангрига қилувчилар биродарлигига тегишли.
Хорнинг тепасида, томда, Масиҳ ҳаворийлари билан Фисиҳ ва Муқаддас пайшанбани нишонлаган Қуддус Ретаблесининг нусхаси бор. Баланд қурбонгоҳ атрофида тувалдаги расм Ҳосил байрами куни Муқаддас Руҳнинг тушишини кўрсатади. У 1778 йилда Узесда туғилган рассом Хавер Сигалонга тегишли. Хорнинг ҳар икки томонида иккита ҳайкал жойлашган: чап томонда асирларни қутқариш учун Авлиё Феликс, ўнг томонда Алфейнинг ўғли Ёқуб, Қуддуснинг биринчи эпископи.
Сент-Луи майдони
Бу шаҳарнинг туристик маркази. Марказда, Порте де ла Гардеттенинг асосий кириш эшиги қаршисида, 1849 йилда Жеймс Прадиэрнинг иши бўлган Сен-Луи ҳайкали жойлашган.
Шаҳарнинг ҳаводан кўриниши
-
Аигуэс-Мортес -
Аигуэс-Мортес
Фойдаланилган адабиётлар
- Эрнест Хемингуэйнинг учинчи йирик вафотидан кейинги асари Адан бог'и романи Аигес-Мортесда бўлиб ўтади.
- Уэйн Коэстенбаум ўзининг 2004-йилда ёзган „Моира Орфеи Аигуэс-Мортесда“ романини Аигуэс Мортесда ёзган.
- Мичаэл Моорcоcкнинг Ҳаwкмоон романларида Аигуэс Мортес Брасс қал’аси ва футуристик „Камарг“нинг пойтахти сифатида тасвирланган.
- Жиованни Боккаччонинг Декамерон, Иккинчи кун, Еттинчи ҳикоя, қиролнинг қизи тўрт йиллик йўқлиги ҳақидаги ёлғон тушунтиришда кема ҳалокатига учраган жой сифатида.
Манбалар
- ↑ „Рéпертоире натионал дес éлус: лес маирес“ (фр). дата.гоув.фр, Платеформе оуверте дес доннéэс публиқуэс франçаисес (2020-йил 2-декабр).
- ↑ Ле ном дес ҳабитанц ду 30 – Гард, ҳабитанц.фр
- ↑ Ҳисторй оф ресеарч ин тҳе cоммуне оф Аигуэс-Мортес (Wайбаcк Мачине сайтида 2024-05-24 санасида архивланган) (франсузча)
- ↑ „Аигуэс-мортес, Тҳе салт оф Лифе“. 2011-йил 21-июлда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2013-йил 14-май.
- ↑ Леттерс Патент фром Лоуис ХИ, Тоурс, 5 Жуне 1470 (франсузча)
- ↑ БН Л. К7 50
- ↑ Аигуэс-Мортес он тҳе Димели анд Cо wебсите (франсузча)
- ↑ Гоогле Мапс
- ↑ „Фиче Климатологик статистика 1991-2020 ва ёзувлар“. Мéтéо-Франcе. Қаралди: 2022-йил 25-август.
- ↑ Сеэ „Сабле-де-cамаргуэ“ ин тҳе Френч Wикипедиа (франсузча)
- ↑ 11,0 11,1 Éволутион эт струcтуре де ла популатион эн 2017: Cоммуне д’Аигуэс-Мортес (30003)
- ↑ Éволутион эт струcтуре де ла популатион эн 2017: Дéпартемент ду Гард (30)
- ↑ Сеэ „Драпé (лéгенде)“ ин тҳе Френч Wикипедиа