Абу Муҳаммад ал-Фахил ибн Шадхон ибн Халил ал-Азди ан-Найсабурий

Фаолияти

Ал-Фазл ибн Шадхон номи билан машҳур (ваф. 260 ҳижрий/873 милодий) араб мусулмон урф-одатчиси, ҳуқуқшуноси ва илоҳиётчиси эди. У ўз даврининг етук имомий олимларидан бири сифатида имоми шиа томонидан юксак ҳурматга сазовор бўлган[1].

Ибн Шадхон ҳам фақиҳ сифатида танилган ва Моҳагик Холий уни биринчи даражали имомия фиқҳларидан санаган. Ровий сифатида Ибн Шазон кўплаб имомийя ҳадислари ёзувлари қаторига киритилган ва Нажоший унинг маъқуллигини тасдиқлаган[2]. Ибн Шозон шахсининг энг кўзга кўринган илмий жиҳати унинг нутқидир, чунки Носириддин Тусий уни буюк нотиқ сифатида тилга олган. Мавжуд бўлган кам маълумотларга асосланиб, Ибн Шозоннинг икки шаҳидликдан сўнг илоҳий таълимотининг асосини Аллоҳ таолонинг қудратини эътироф этиш ва „Мен Аллоҳ билан биргаман“ деб эътироф этиш ташкил этади. Унинг имомлик ҳақидаги ақидаларининг умумийликлари ўн икки имом эътиқодига тўлиқ мос келади[3].

Манбалар